III.V

Poranne mgły coraz dłużej spowijały klify, morze stawało się cięższe i ciemniejsze, a wiatr niósł ze sobą zapach soli oraz mokrego wrzosu, który wdzierał się do niewielkiej kamiennej chaty nawet przez szczelnie zamknięte okiennice. Dla większości mieszkańców wyspy był to po prostu kolejny sezon sztormów, rybackich wypraw i długich wieczorów spędzanych przy kominku. Dla Christine i Sliloha oznaczał coś znacznie cenniejszego. Siedem miesięcy. Tyle czasu minęło od chwili, gdy po dramatycznym spotkaniu z Edriciem musieli zniknąć z swojej kryjówki, zanim ludzie Anthony'ego zdążyliby zamknąć wokół nich pierścień. To właśnie Edric, ryzykując wszystko, co jeszcze posiadał, wynajął tę chatę na własne nazwisko, przedstawiając ich miejscowym jako dalekich krewnych, którzy potrzebują spokoju po śmierci bliskiej osoby. Nie oczekiwał za to wdzięczności, powiedział tylko, że przez całe życie wykonywał cudze rozkazy, a jeśli choć raz ma podjąć decyzję zgodną z własnym sumieniem, to właśnie teraz. Sliloh długo nie potrafił zrozumieć, dlaczego kuzyn zdecydował się na taki krok. Dopiero z czasem pojął, że Edric nie ratował wyłącznie ich. Ratował również resztki samego siebie. Christine również często wracała myślami do tamtej nocy. Do przemokniętego płaszcza Edrica, do zmęczenia wymalowanego na jego twarzy i do słów, które brzmiały bardziej jak wyrok niż ostrzeżenie. Pamiętała też chwilę, gdy po raz pierwszy przekroczyli próg tej chaty. Była skromna, chłodna i zupełnie pusta. Stał w niej jedynie drewniany stół, dwa krzesła, stare łóżko oraz kamienny kominek, w którym od dawna nie płonął ogień. W tamtym momencie wydała jej się najpiękniejszym miejscem na świecie, bo po raz pierwszy od wielu miesięcy mogła zamknąć za sobą drzwi i nie zastanawiać się, czy za chwilę ktoś zacznie je wyważać. Z czasem też dom zaczął nabierać życia. Na parapecie pojawiły się gliniane doniczki z ziołami, które Christine z uporem pielęgnowała, choć wiatr nieustannie próbował połamać ich kruche łodygi. Na ścianie zawisł płaszcz Sliloha, zawsze jeszcze wilgotny od porannej mgły, obok niego suszyły się rybackie sieci pozostawione przez poprzedniego właściciela, a w kącie stała drewniana skrzynia, do której Christine chowała wszystko, co przez te miesiące udało im się zgromadzić. Niewiele tego było – kilka naczyń, koce, zapasy suszonego mięsa, książka o szkockich ziołach kupiona od wędrownego handlarza i stary kubek z wyszczerbionym uchem, z którego Sliloh uparcie pił każdego ranka, choć Christine od dawna próbowała przekonać go, by wyrzucił go do morza. On za każdym razem odpowiadał z tym samym spokojnym rozbawieniem, że skoro kubek przetrwał więcej niż niejeden człowiek, zasłużył na odrobinę szacunku. Nie wiedziała, czy naprawdę tak uważa, czy po prostu lubił patrzeć, jak przewraca oczami i udaje oburzenie. Były również chwile, kiedy niemal zapominała, że żyją w ukryciu. Zdarzało się, że w pogodniejsze dni schodzili razem ku niewielkiej zatoczce, gdzie miejscowi rybacy naprawiali łodzie. Starsze kobiety pozdrawiały Christine z serdecznością, której nigdy nie doświadczała na królewskim dworze. Nie widziały w niej księżniczki ani kobiety, od której zależą polityczne sojusze. Widziały młodą dziewczynę, która zawsze zatrzymywała się, by zapytać o zdrowie, pomagała nieść kosze z rybami, słuchała opowieści o dzieciach i wnukach z taką samą uwagą, z jaką kiedyś słuchała wykładów swoich nauczycieli. Wystarczyło jej kilka miesięcy, by mieszkańcy wyspy zaczęli zostawiać pod ich drzwiami bochenek świeżego chleba, koszyk jabłek albo słoik miodu. Christine za każdym razem czuła się z tym niezręcznie, lecz Sliloh nigdy nie protestował. Wiedział, że ludzie nie pomagają dlatego, że ich żałują. Pomagali dlatego, że ona sprawiała, iż chcieli być lepsi. Sam nigdy nie posiadał podobnego daru. Kiedy pojawiał się w porcie, rozmowy milkły na kilka krótkich chwil. Nie że strachu przed Królewskim potomkiem, po prostu biła od niego ostrożność, której nie potrafił nigdy ukryć. Nawet kupując chleb, ustawiał się tak, by widzieć wejście do piekarni. Gdy siadał przy stole, zawsze wybierał miejsce pod ścianą. Wracając do domu, ani razu nie szedł tą samą drogą dwa dni z rzędu. Christine próbowała kiedyś zwrócić mu uwagę, że mieszkańcy Ilony są dobrymi ludźmi i nikt nie zamierza ich skrzywdzić. Odpowiedział wtedy tylko, że właśnie tacy ludzie najczęściej płacą najwyższą cenę za cudzą naiwność. Nie rozwijał tej myśli, lecz od tamtej chwili przestała namawiać go do większego spokoju. Zrozumiała, że nie jest to kwestia charakteru. To były lata życia, których nie dało się wymazać jednym bezpiecznym miejscem.

Tamtego popołudnia siedziała na niskim kamiennym murku przed domem, trzymając na kolanach płaszcz Sliloha. Rozdarł go kilka dni wcześniej, kiedy wspinał się po ostrych skałach nad zatoką, próbując odnaleźć zagubioną kozę jednego z sąsiadów. Wrócił wtedy przemoczony, z rozciętą dłonią i zwierzęciem prowadzonym na prowizorycznej linie, jakby była to najzwyklejsza rzecz pod słońcem. Dopiero wieczorem dowiedziała się od wdzięcznego gospodarza, że za podobną przysługę na wyspie zwykle płaci się pieniędzmi. Sliloh nie przyjął nawet kawałka sera, tłumacząc, że i tak szedł tamtędy. Christine znała go już na tyle dobrze, by wiedzieć, że skłamał. Nigdy nie wybierał drogi przypadkiem. Odłożyła igłę, którą próbowała zacerować rozdarcie i spojrzała w jego stronę. Kilka kroków dalej siedział pod starym jesionem, ostrząc miecz z cierpliwością człowieka, który nie traktował broni jak narzędzia walki, lecz jak część samego siebie. Światło zachodzącego słońca odbijało się od ostrza, ale jego spojrzenie ani razu nie spoczęło na stali. Co kilka chwil unosił głowę i przesuwał wzrokiem po ścieżce prowadzącej przez las, po klifach i po zatoce, jakby nawet teraz układał w myślach drogę ucieczki, choć od miesięcy nikt nie dawał im powodów do niepokoju. Christine obserwowała go długo, z mieszaniną czułości i smutku. Czasami odnosiła wrażenie, że tylko ona dostrzega, jak wiele kosztuje go nieustanne czuwanie. Mieszkańcy wyspy widzieli silnego, opanowanego mężczyznę. Ona widziała człowieka, który od siedmiu miesięcy ani razu nie przespał spokojnie całej nocy.

— Wiesz... — odezwała się cicho, nie odrywając od niego wzroku. — Chyba zaczynam rozumieć, dlaczego Edric tak bardzo się o ciebie bał.

Sliloh uniósł głowę, odkładając osełkę na bok.

— Dlaczego akurat teraz o nim myślisz?

— Bo gdyby nie on, nigdy byśmy tutaj nie trafili.

Na jego twarzy pojawił się ledwie dostrzegalny cień zadumy. Nie odpowiedział od razu. Zrobił to dopiero po dłuższej chwili, jakby ważył każde słowo.

— Gdy ostatni raz go widziałem przed tamtą nocą, był jeszcze człowiekiem, który wierzył, że rodzinę można naprawić. Kiedy przyjechał do nas na Jurę... zobaczyłem kogoś zupełnie innego.

Christine opuściła wzrok na materiał płaszcza.

— Myślisz, że żałuje swojej decyzji?

— Jeśli jeszcze żyje... to nie.

Nie była pewna, czy bardziej zabolały ją jego słowa, czy sposób, w jaki je wypowiedział. Bez dramatyzmu. Bez złudzeń. Jak człowiek, który od dawna pogodził się z tym, że w ich świecie za każdy dobry uczynek prędzej czy później trzeba zapłacić. Przez ogród przemknął wtedy chłodniejszy podmuch wiatru. Christine odruchowo otuliła ramiona szalem i spojrzała na ciemniejące niebo. Nad morzem zbierały się ciężkie chmury, a mewy krążyły niżej niż zwykle, jakby przeczuwały nadchodzący sztorm. Miała powiedzieć coś jeszcze, gdy gdzieś w oddali rozległ się głuchy odgłos końskich kopyt, z początku niemal zagłuszony przez szum fal. Sliloh zamarł. Nie było w tym gwałtowności ani nerwowości. Po prostu w jednej chwili zniknął człowiek siedzący pod jesionem, a jego miejsce zajął wojownik, którego instynkt nigdy nie pozwalał sobie na pomyłkę. Christine znała to spojrzenie aż za dobrze i poczuła, jak coś ściska ją w żołądku, choć sama nie potrafiła jeszcze powiedzieć dlaczego. Jeszcze przed chwilą wydawało jej się, że jesień na Ilonie będzie wyglądała jak wszystkie poprzednie dni. Nagle po raz pierwszy od wielu miesięcy przyszło jej do głowy, że nawet najbezpieczniejsze schronienie jest tylko schronieniem, a nie domem.

Sliloh podniósł się powoli, nie spuszczając wzroku z drogi prowadzącej ku niewielkiemu zagajnikowi oddzielającemu ich dom od reszty wyspy. Nie sięgnął od razu po miecz. Christine znała ten odruch aż nazbyt dobrze. Gdyby zrobił to natychmiast, oznaczałoby to, że dostrzegł niebezpieczeństwo. Teraz natomiast próbował je dopiero rozpoznać. Stał nieruchomo, wsłuchując się w rytm kopyt, który raz przyspieszał, raz zwalniał, jakby jeździec zmuszał wyczerpanego konia do ostatniego wysiłku. Wiatr niósł od morza słoną wilgoć, lecz pod nią dało się wyczuć jeszcze coś – zapach mokrej ziemi i piany rozbryzganej spod końskich podków. Christine odłożyła płaszcz na kamienny murek i również wstała, choć instynkt podpowiadał jej, by schować się w domu. Zamiast tego zrobiła kilka kroków w stronę Sliloha. Nie dlatego, że mogła mu pomóc. Po prostu wiedziała, że jeśli nadchodziło coś złego, chciała stanąć obok niego, a nie za jego plecami. Jeździec wyłonił się zza zakrętu tak nagle, że przez krótką chwilę widać było jedynie sylwetkę konia, którego boki pokrywała biała piana. Zwierzę niemal ślizgało się na mokrych kamieniach, a mimo to jego jeździec nie zwalniał. Dopiero kiedy znalazł się bliżej, Christine rozpoznała znajomy płaszcz i jasne włosy wymykające się spod kaptura. W tej samej chwili zauważyła również coś, co sprawiło, że serce ścisnęło jej się z niepokoju. Edric zawsze wyglądał nienagannie, nawet wtedy, gdy podróżował przez kilka dni. Tym razem przypominał człowieka, który nie zatrzymał się ani na chwilę od chwili opuszczenia portu. Płaszcz miał oblepiony błotem, twarz wychudzoną i poszarzałą, a pod oczami rysowały się głębokie cienie. Zeskoczył z konia tak gwałtownie, że zachwiał się na nogach i tylko dzięki temu, że Sliloh podszedł do niego o krok, nie upadł na ziemię.

— Edric... — głos Sliloha zabrzmiał spokojnie, ale Christine usłyszała w nim napięcie, którego nie wychwyciłby nikt obcy. — Co się stało?

Edric przez chwilę nie odpowiadał. Oparł dłoń o kark zmęczonego konia, jakby chciał uspokoić nie tylko zwierzę, lecz również samego siebie. Dopiero po dłuższej chwili spojrzał na kuzyna. W jego oczach nie było już śladu człowieka, który przed siedmioma miesiącami próbował przekonać ich, że istnieje jeszcze jakaś nadzieja. Było tylko zmęczenie i poczucie nieuchronności.

— Wejdźmy do środka.

To nie była prośba. Sliloh skinął głową bez słowa. Chwycił wodze, odprowadził konia za dom i jednym spojrzeniem ocenił, że zwierzę ledwo trzyma się na nogach. Kiedy wrócił, Edric stał już przy kominku, ogrzewając zmarznięte dłonie nad ogniem. Christine postawiła przed nim kubek gorącego naparu z wrzosu i mięty. Przyjął go z wdzięcznością, lecz nawet nie spróbował. Trzymał naczynie tak mocno, że pobielały mu knykcie. Przez kilka chwil nikt się nie odezwał. Cisza nie była jednak niezręczna. Była ciężka, jak cisza ludzi, którzy wiedzą, że za chwilę padną słowa zdolne odmienić wszystko. Christine spoglądała kolejno na obu kuzynów i po raz pierwszy uderzyło ją, jak bardzo byli do siebie podobni. Nie rysami twarzy ani sposobem poruszania się, lecz spojrzeniem. Obaj nosili w sobie ten sam ciężar, choć każdy dźwigał go z innego powodu. Sliloh od dawna pogodził się z utratą domu, a Edric dopiero zaczynał rozumieć, że sam odciął się od świata, w którym się wychował.

— Pamiętasz, co ci powiedziałem tamtej nocy na Jurze? — zapytał w końcu cicho.

Sliloh nie odwrócił wzroku.

— Powiedziałeś wiele rzeczy.

— Mówiłem, że Synowie Nomadu tkają własną rzeczywistość. Że prędzej czy później dosięgną każdego, kto stanie im na drodze.

— Pamiętam.

Edric zamknął oczy. Wyglądał, jakby każde następne słowo kosztowało go więcej niż wielogodzinna podróż przez wzburzone morze.

— Miałem nadzieję, że się pomylę.

Christine poczuła, jak zimno przebiega jej po plecach.

— Co się wydarzyło?

Edric długo patrzył w płomień kominka, zanim odpowiedział.

— Twój ojciec wie.

W izbie zapadła cisza tak głęboka, że słychać było jedynie trzask drewna i odległy szum fal. Christine odruchowo spojrzała na Sliloha. Nie poruszył się nawet o cal. Tylko jego dłoń zacisnęła się mocniej na oparciu krzesła.

— Skąd? — zapytał spokojnie.

— Nie wiem. Gdybym wiedział, przyjechałbym z odpowiedzią, a nie tylko z ostrzeżeniem. Wiem natomiast, że od kilku dni na Jurze nikt już nie mówi o tym, że zaginąłeś. Twój ojciec jest pewien, że żyjesz. Wie również, że przez wszystkie te miesiące ukrywałeś Christine. Nie znał konkretnego miejsca na Ilonie. Jeszcze nie, ale zaczął szukać ludzi, którzy wiedzieliby cośkolwiek o Twoim zaginięciu. — Edric urwał i ciężko odetchnął.— Wczoraj dowiedziałem się, że wypytywano o mnie.

Sliloh zmarszczył brwi.

— O ciebie?

— To ja wynająłem ten dom. Na własne nazwisko. Myślałem, że nikt nigdy nie połączy tych faktów. Byłem głupcem. — Na jego twarzy pojawił się gorzki uśmiech, który bardziej przypominał grymas bólu.

— Zawsze wierzyłem, że jeśli zrobi się coś wystarczająco ostrożnie, można oszukać ludzi. Zapomniałem tylko, że Synowie Nomadu nie szukają dowodów. Szukają słabości. A moja okazała się większa, niż przypuszczałem.

Christine usiadła powoli naprzeciwko niego.

— To nie twoja wina.

Edric pokręcił głową.

— Właśnie moja. Gdybym nie przyjechał wtedy do was... gdybym nie próbował was ratować... może wybralibyście inne miejsce. Mniej oczywiste. Dalej od ludzi, którzy mnie znają.

Sliloh spojrzał na niego długo, z wyraźnym spokojem.

— Nie.

Edric uniósł głowę.

— Gdyby nie ty, nigdy nie dotarlibyśmy na tą części Ilony. Nigdy nie mielibyśmy tych siedmiu miesięcy. Nie odbieraj nam ich tylko dlatego, że się skończyły. 

Słowa zawisły pomiędzy nimi, a Christine po raz pierwszy zobaczyła, jak w oczach Edrica pojawia się wilgoć, którą natychmiast próbował ukryć. Był człowiekiem wychowanym w przekonaniu, że słabość jest grzechem. Teraz siedział przed nimi z ciężarem winy, którego nie potrafił udźwignąć, i chyba po raz pierwszy od wielu lat nie musiał już udawać silniejszego, niż był naprawdę.

Przez dłuższą chwilę nikt się nie odezwał. W kominku cicho trzaskało drewno, a wiatr coraz mocniej uderzał w ściany chaty, jakby chciał dostać się do środka i usłyszeć to, czego oni sami bali się jeszcze wypowiedzieć. Christine siedziała nieruchomo, wpatrując się w płomień, lecz myślami była daleko stąd. Jeszcze przed godziną zastanawiała się, czy przed nadejściem zimy uda jej się naprawić dach nad drewutnią i posadzić cebulki kwiatów, które starsza sąsiadka podarowała jej kilka dni wcześniej. Kobieta śmiała się wtedy, że na wiosnę cały ogród zakwitnie na niebiesko. Christine przyjęła ten drobny podarunek z dziecięcą radością i przez moment naprawdę uwierzyła, że doczekają tej wiosny właśnie tutaj. Teraz nagle wszystko straciło znaczenie. Kwiaty, ogród, sad, ścieżka prowadząca ku klifom, znajome twarze mieszkańców wyspy... uświadomiła sobie z bolesną wyrazistością, że od samego początku nie były to rzeczy należące do nich. Były jedynie pożyczonym szczęściem. Edric w końcu odłożył kubek, którego nawet nie spróbował. Drżącą dłonią przetarł twarz i spojrzał na Sliloha z wyczerpaniem człowieka, który od wielu dni nie zaznał ani chwili odpoczynku. 

– Gdy tylko usłyszałem, że zaczęli zadawać pytania o mnie, zrozumiałem, że nie zostało nam wiele czasu. Anthony nie działa już sam. Ma wokół siebie ludzi gotowych zrobić wszystko, by odzyskać jego względy, a Synowie Nomadu tylko czekają, aż wskaże im właściwy kierunek. Nie muszą wiedzieć, gdzie jesteście. Wystarczy, że zaczną iść po śladach. Po moich śladach. – Zacisnął dłonie tak mocno, że pobielały mu knykcie. – Wynająłem tę chatę pod własnym nazwiskiem. Zapłaciłem z własnych pieniędzy. To miało być najbezpieczniejsze rozwiązanie, bo nikt nie znał mojego związku z wami. Nie przewidziałem tylko jednego... że kiedy zaczną szukać zdrajców, najpierw spojrzą na tych, którzy mieli coś do stracenia.

Sliloh słuchał go bez słowa. Nie przerywał, nie próbował go uspokajać. Christine znała go wystarczająco dobrze, by wiedzieć, że właśnie teraz układał w myślach kolejne kroki. Tak było zawsze. Podczas gdy inni jeszcze próbowali zrozumieć, co się wydarzyło, on zastanawiał się już, którędy prowadzi najbezpieczniejsza droga, ile zapasów zdołają zabrać i ile godzin dzieli ich od ludzi, którzy mogą nadejść. Nie była to obojętność. Wręcz przeciwnie. Gdyby pozwolił sobie na rozpacz, nie potrafiłby ochronić tych, których kochał.

– Ilu ich jest? – zapytał w końcu.

– Nie wiem. Widziałem pięciu. Ale oni nigdy nie wysyłają tylko pięciu.

– Kiedy mogą tu dotrzeć?

Edric zawahał się. To jedno krótkie milczenie powiedziało więcej niż odpowiedź.

– Jeśli dopisze im pogoda... jutro wieczorem. Jeżeli morze będzie wzburzone, może pojutrze. Ale nie liczyłbym na sztorm. Anthony nie zostawia takich rzeczy przypadkowi.

Christine poczuła, że coś zaciska się wokół jej serca. Jeszcze przed chwilą czas płynął powoli, odmierzany trzaskiem drewna i szumem fal. Teraz każda godzina nagle nabrała ceny.

– Nie możemy narażać mieszkańców wyspy – odezwała się cicho.

Edric spojrzał na nią z wdzięcznością, ale również z wyraźnym bólem.

– Właśnie dlatego tu przyjechałem. Gdybym myślał tylko o sobie, uciekłbym znacznie dalej. Zostawiłbym wszystko za plecami i pozwolił, żeby los sam zdecydował, co z wami będzie. Ale ci ludzie... – odwrócił głowę w stronę niewielkiego okna, za którym powoli zapadał zmierzch. – Oni niczemu nie zawinili. Stary Hamish, który co tydzień przynosi wam ryby. Pani Morag zostawiająca Christine świeżo upieczony chleb. Chłopcy z portu, którzy pomagali ci naprawiać łódź. Oni uwierzyli, że jesteście zwykłym młodym małżeństwem szukającym spokojnego życia. Jeśli ludzie Anthony'ego postawią stopę na tej wyspie, zaczną zadawać pytania. A kiedy nie usłyszą odpowiedzi, zacznią je wymuszać. Znam tych ludzi... i wiem, że dla niego nie będzie miało znaczenia, kto jest winny, a kto po prostu znalazł się w niewłaściwym miejscu.

Christine opuściła wzrok. Przed oczami stanęły jej twarze ludzi, których zdążyła pokochać. Stara Morag, śmiejąca się, że zima na Ionie uczy cierpliwości lepiej niż niejeden nauczyciel. Hamish, który uparcie twierdził, że Sliloh trzyma wiosło jak ktoś wychowany na morzu, nie wiedząc ile ma w tym racji. Mała Somi przynosząca co kilka dni bukiety wrzosów tylko dlatego, że „dom bez kwiatów wygląda smutno”. Każde z tych wspomnień bolało coraz bardziej, bo nagle uświadomiła sobie, że być może widzi tych ludzi po raz ostatni. Sliloh teraz wstał od stołu i podszedł do niewielkiego okna. Przez chwilę patrzył na ciemniejące morze, a potem cicho westchnął. Christine od razu wiedziała, co oznacza ten oddech. Nie był oznaką bezradności. Był pożegnaniem z miejscem, które przez krótką chwilę odważył się nazwać domem. Nigdy nie przywiązywał się do budynków ani ziemi, ale przez ostatnie miesiące pozwolił sobie na coś znacznie bardziej niebezpiecznego – uwierzył, że każdego ranka będzie budził się obok niej w tym samym miejscu, chociaż było to złudnym marzeniem. Teraz ta nadzieja rozpadała się równie cicho jak popiół osuwający się z płonącego drewna. Odwrócił się dopiero po dłuższej chwili. W jego twarzy nie było już śladu zawahania.

– Wyruszamy po zmroku.

Christine nie zaprotestowała. Wiedziała, że decyzja zapadła w tej samej chwili, w której Edric przekroczył próg chaty. Mimo to poczuła nagłą potrzebę spojrzenia jeszcze raz na wnętrze domu. Na stół, przy którym codziennie jedli wspólne posiłki. Na półkę z książką, którą czytała wieczorami. Na płaszcz Sliloha wiszący przy drzwiach. Na drobiazgi, których wartość dla kogokolwiek innego byłaby znikoma, lecz dla niej stanowiły dowód, że przez osiem miesięcy naprawdę żyli, a nie tylko uciekali. W ciszy, która zapadła po jego słowach, zrozumiała, że najtrudniejsze nie będzie opuszczenie wyspy. Najtrudniejsze okaże się pozostawienie za sobą życia, którego nawet nie zdążyli nazwać swoim.

~~~

Annabel pojawiła się w swojej komnacie niemal bezgłośnie. Magia aportacji zgasła równie szybko, jak się pojawiła, lecz ona sama nie zdołała utrzymać równowagi. Przez ułamek sekundy próbowała zrobić jeszcze jeden krok, jakby chciała przekonać własne ciało, że wszystko jest w porządku. Bezskutecznie. Kolana ugięły się pod nią, a dłoń z całej siły uderzyła o kamienną ścianę. Nie krzyknęła. Jedynie zamknęła oczy i zacisnęła szczękę tak mocno, że zabolały ją skronie. Trwała tak przez dłuższą chwilę, oparta czołem o zimny mur. Zawsze wracała zmęczona. Każda przemiana odbierała siły, zostawiała mięśnie napięte i ciężkie, lecz nigdy nie doprowadzała jej do stanu, w którym najprostszą czynnością stawało się utrzymanie się na nogach. Powinna była od razu się podnieść,tymczasem ciało odmawiało posłuszeństwa z uporem, który budził w niej lęk większy niż sam ból.

Powoli odsunęła się od ściany i spojrzała na własne dłonie. Drżały tak, jakby każda z nich żyła własnym życiem. Zacisnęła palce w pięść. Odpowiedziały bólem. Rozprostowała je ponownie i dopiero wtedy zauważyła cienkie, ciemne smugi zaschniętej krwi pod paznokciami. Przez krótką chwilę nie potrafiła zrozumieć, skąd się tam wzięły. Dopiero gdy przesunęła opuszkami po przedramieniu, poczuła pod rozdartym rękawem kilka długich rozcięć. Zmarszczyła brwi i ostrożnie odchyliła materiał. W świetle dogasającej świecy rany wyglądały jeszcze ciemniej. Nie były głębokie, lecz ciągnęły się niemal równolegle, jakby pozostawiły je ostre pazury. Odruchowo przesunęła po nich opuszkami palców, próbując sobie przypomnieć moment, w którym mogły powstać.

Na klifie?

Nie.

Pamiętała każdą chwilę lotu. Nie zahaczyła o skały. Nie lądowała gwałtownie. Aseriel nawet się do niej nie zbliżył.

Jej oddech stał się płytszy.

Powoli odwróciła drugą rękę. Na nadgarstku dostrzegła kolejne zadrapanie, krótsze, lecz równie równe. Potem jeszcze jedno, tuż przy łokciu. Dotknęła go ostrożnie. Zabolało, ale nie sam ból sprawił, że cofnęła dłoń.

To nie wyglądało jak rana.

Wyglądało tak, jakby skóra pękła od środka.

Serce zabiło jej mocniej, a każde kolejne uderzenie zdawało się rozchodzić po całym ciele, przypominając o mięśniach, które jeszcze przed chwilą należały do kogoś innego.

— Nie... — szepnęła bardziej do siebie niż do pustej komnaty.

Próbowała przypomnieć sobie poprzednie przemiany. Dziesiątki, może setki razy budziła się zmęczona, obolała, czasem z poszarpanym rękawem albo błotem na butach. Nigdy jednak nie wracała z ranami. Nigdy nie musiała zastanawiać się, czy ciało naprawdę zakończyło przemianę. Przymknęła oczy. Jeszcze raz, bardzo powoli, wzięła głęboki oddech. Tak samo robiła od lat, gdy chciała uspokoić smoczą naturę. Zawsze wystarczało kilka spokojnych oddechów, by poczuć, jak wszystko wraca na swoje miejsce.

Tym razem nie wróciło.

Nie potrafiła tego nazwać. To nie był ból ani zmęczenie. Raczej ciche, nieustępliwe wrażenie, że gdzieś głęboko pod skórą wciąż czai się coś, co nie powinno już tam być. Jakby przemiana dobiegła końca tylko dlatego, że ciało przestało ją udźwignąć, a nie dlatego, że naprawdę się zakończyła. Wtedy po raz pierwszy od wielu lat Annabel przestraszyła się nie tego, czym mogłaby się stać, przestraszyła się, że to dopiero początek klątwy która powoli ją zmienia. Nie usłyszała przez to pukania.

Drzwi uchyliły się niemal bezgłośnie, wpuszczając do komnaty chłodne powietrze pachnące wilgotnym kamieniem i morzem. Annabel stała przed lustrem, opierając obie dłonie o ciężką, dębową toaletkę. Oddech miała już spokojniejszy niż kilka chwil wcześniej, lecz ciało wciąż nie chciało jej słuchać. Palce drżały tak nieznacznie, że każdy inny uznałby to za zwykłe zmęczenie. Agatha dostrzegła jednak więcej. Zauważyła rozdarty rękaw koszuli, zaschniętą krew pod paznokciami i sposób, w jaki królowa próbowała utrzymać prostą postawę, raz po raz przenosząc ciężar ciała z jednej nogi na drugą, jakby każdy ruch sprawiał jej trudność.

Nie odezwała się od razu. Zamknęła drzwi, odstawiła tacę z gorącym naparem na stolik przy kominku i spokojnie podeszła bliżej. Schyliła się po srebrną misę, która leżała na kamiennej posadzce, obejrzała ją przelotnie i odłożyła na miejsce. Dopiero wtedy spojrzała na Annabel.

— Od kiedy?

Królowa przez chwilę milczała. Wpatrywała się we własne odbicie, jakby szukała w nim odpowiedzi, której sama nie potrafiła sobie udzielić. W końcu opuściła wzrok i bardzo cicho odpowiedziała:

— Dzisiejszej nocy.

Agatha skinęła głową. Nie zapytała o nic więcej. Wiedziała, że wszystkie odpowiedzi znajdują się przed nią, wystarczyło uważnie patrzeć. Delikatnie ujęła nadgarstek Annabel i odsunęła rozdarty materiał. Wąskie rozcięcia przecinały skórę długimi, równoległymi liniami. Nie były głębokie, lecz wyglądały tak, jakby powstały od wewnątrz, a nie pod wpływem zewnętrznego ciosu. Agatha przesunęła po jednej z ran opuszkami palców i westchnęła niemal niedosłyszalnie.

— Nigdy wcześniej ich nie było.

— Wiem.

To jedno słowo zabrzmiało ciężko, jakby kosztowało Annabel więcej sił niż cała noc spędzona nad morzem. Agatha nie cofnęła dłoni. Jej spojrzenie spoczywało na poranionej skórze, lecz myślami była już gdzie indziej. Wspomnienia wróciły z taką wyrazistością, jakby minęło zaledwie kilka dni, a nie długie lata. Przed oczami znów stanęła tamta komnata. Pachniała tymi samymi ziołami, w kominku trzaskał ogień, a za oknami również szumiało morze. Siedziała wtedy przy łóżku matki Annabel, zmieniając opatrunki i przykładając chłodne okłady do rozpalonej skóry. Pamiętała jej dłonie — silne, pewne i zawsze gotowe nieść pomoc innym. Pamiętała także chwile, gdy te same dłonie zaczynały drżeć z wysiłku, choć ich właścicielka uparcie udawała, że nic się nie dzieje.

Jocelyn była królową, o której mieszkańcy Islay mówili z prawdziwą miłością. Nie zamykała się za murami zamku, gdy wyspie groziło niebezpieczeństwo. Jeżeli trzeba było chwycić za broń, stawała ramię w ramię z wojownikami, poruszając się z niezwykłą lekkością, jakby wiatr prowadził każdy jej krok. Miała słuch i wzrok, których nie potrafiono wyjaśnić, dostrzegała rzeczy umykające innym i nieraz wyprzedzała wydarzenia o kilka uderzeń serca. Potrafiła być wyniosła i zamknięta w sobie, często znikała na długie godziny, szukając samotności na klifach, lecz ci, którzy znali ją naprawdę, wiedzieli, że właśnie wtedy walczyła z przeciwnikiem, którego nie dało się pokonać mieczem. Kochała również w sposób osobliwy. Nigdy nie zasypywała męża czułymi słowami, nie była kobietą, która z łatwością mówiła o uczuciach. Zamiast tego poprawiała mu płaszcz przed podróżą, siadała obok niego w ciszy albo zostawiała na stole kubek gorącego naparu, zanim jeszcze zdążył poprosić. Dla niej miłość zawsze wyrażała się w czynach.

Agatha pamiętała dzień, w którym zdjęła koronę równie dobrze, jak dzień jej koronacji. Nie uczyniła tego dlatego, że zabrakło jej odwagi. Wręcz przeciwnie. Potrzeba było jej więcej niż kiedykolwiek wcześniej, aby spojrzeć prawdzie w oczy i uznać, że Maledictus zaczyna odbierać jej panowanie nad własnym ciałem. Nie chciała dopuścić do chwili, w której los całego królestwa zależałby od kaprysu klątwy. Tron przekazała bratu, a sama odeszła z godnością, z jaką przez lata go sprawowała.

Nigdy już nie wróciła.

Jedni twierdzili, że zginęła daleko na północy. Inni przysięgali, że podczas zimowych nocy widywali samotnego smoka szybującego wysoko ponad Szkocją. Agatha nigdy nie próbowała dociec, która z tych opowieści była prawdziwa. Wystarczyło jej wspomnienie kobiety, której nie zdołała uratować.

Teraz patrzyła na Annabel i czuła, jak ten sam lęk powraca z całą swoją siłą.

— Myślałam, że już nigdy więcej tego nie zobaczę — powiedziała cicho.

Annabel uniosła na nią wzrok. W jej oczach nie było buntu ani gniewu, lecz zmęczenie, jakiego Agatha nie pamiętała nawet z najtrudniejszych dni wojny.

— Ja też.

Przez chwilę siedziały w milczeniu. Nie było ono niezręczne. Obie potrzebowały go bardziej niż pocieszających słów. Agatha otworzyła niewielką skrzynię stojącą pod oknem i wyjęła z niej bandaże, lniane płótno oraz słoiczek z maścią. Usiadła naprzeciw Annabel i zaczęła powoli oczyszczać rany. Jej ruchy były spokojne i pewne, jakby chciała przekazać królowej choć odrobinę własnego opanowania. Kiedy chłodne płótno dotknęło rozciętej skóry, Annabel zacisnęła szczękę, lecz nie cofnęła ręki.

— Boli bardziej niż dawniej? — zapytała Agatha, nie odrywając wzroku od opatrunku.

— Nie.

Nie spojrzała na nią. Wiedziała jednak, że Agatha czeka, a po kilku długich oddechach opuściła głowę.

— Tak.

Agatha nie skomentowała odpowiedzi. Znała Annabel na tyle dobrze, by wiedzieć, ile kosztowało ją wypowiedzenie tego jednego słowa. Kiedy skończyła opatrywać przedramię, ostrożnie odsunęła kołnierz rozdartej koszuli.

— Mogę?

Annabel skinęła głową.

Na ramieniu i obojczyku widniały kolejne ślady. Agatha przez chwilę przyglądała się im w milczeniu, po czym sięgnęła po maść.

— Jeżeli zechcesz, mogę użyć magii.

Annabel pokręciła głową.

— Jeszcze nie.

Nie nalegała. Dobrze pamiętała prośbę, którą usłyszała wiele lat wcześniej. Agatha nie chciała, by magia stawała się odpowiedzią na każdy ból. Miała być ostatecznością.

Gdy ostatni bandaż został zawiązany, odłożyła opatrunki i spojrzała na królową.

— Jak długo?

Annabel zrozumiała pytanie od razu. Nie chodziło o rany, ani ból.

— Nie wiem — odpowiedziała po długiej chwili. — I właśnie to przeraża mnie najbardziej. Do tej pory zawsze wiedziałam, gdzie kończę się ja, a zaczyna smok. Dzisiaj... po raz pierwszy nie jestem tego pewna.

Agatha podeszła do szafy i wyjęła ciemną suknię z wysokim kołnierzem. Starannie rozłożyła ją na łóżku, dobrała płaszcz i rękawiczki, po czym pomogła Annabel się ubrać. Nie mówiły już prawie nic. Każdy gest był znajomy, wyćwiczony przez lata wspólnego życia. Agatha zapięła srebrną broszę pod szyją królowej, wygładziła materiał na ramionach i odsunęła się o krok, uważnie przyglądając się efektowi swojej pracy.

— Teraz nikt niczego nie zauważy.

Annabel spojrzała w lustro. Patrzyła długo na odbicie kobiety, która za kilka chwil miała wyjść do swoich lordów, wysłuchać próśb poddanych i udawać, że nic się nie zmieniło. Korona wciąż należała do niej. Postawa nadal była wyprostowana. Twarz pozostała spokojna.

Tylko dwie osoby w tej komnacie wiedziały, że pod ciemnym materiałem ukryte są nie tylko rany. Ukryty był również strach, którego żadna z nich nie chciała na razie nazwać.

~~~

Burgess szedł przed siebie bez wyraźnego celu, odpowiadając jedynie zdawkowym skinieniem głowy na ukłony mijanych strażników. Odkąd opuścił komnatę ojca, nie potrafił uwolnić się od ciężaru rozmowy. Raporty leżące na dębowym stole, rozrysowane szlaki wokół Iony i jedno imię, którego od lat nikt nie odważył się wypowiedzieć głośno, nieustannie powracały do niego z uporczywością, jakiej nie pamiętał od bardzo dawna. Sam nie wiedział, dlaczego jego kroki poniosły go do starej sali ćwiczeń. Dawniej tętniła życiem od świtu do zmierzchu. Dziś o tej porze panowała w niej cisza, a jedynym świadectwem codziennych treningów były porozrzucane drewniane miecze, wypolerowane od setek dłoni i wyszczerbione od niezliczonych uderzeń. Burgess zatrzymał się przy stojaku, przez chwilę wodził wzrokiem po starym orężu, po czym odruchowo sięgnął po jeden z nich. Drewno zaskrzypiało cicho pod jego dłonią. Ciężar był znajomy. Tak znajomy, że zanim zdążył o tym pomyśleć, stanął w pozycji, której uczono go jeszcze jako chłopca.

Wykonał pierwsze cięcie. Potem drugie. Trzecie poprowadził szerokim łukiem, dokładnie tak, jak przed laty wymagał od niego ojciec. Instynktownie zrobił krok naprzód, zamierzając zakończyć wymianę mocnym uderzeniem z góry, lecz w tej samej chwili zatrzymał broń w pół ruchu. Przed oczami stanął mu Sliloh. Nie taki, jakim widział go ostatnio na Ionie, lecz znacznie młodszy. Chłopak o wiecznie potarganych włosach i twarzy, na której zbyt często malował się ten spokojny uśmiech, doprowadzający Burgessa do furii. Wystarczyło kilka chwil, by wspomnienie ożyło z całą wyrazistością. Było gorące lato. Ojciec od świtu kazał im ćwiczyć walkę drewnianymi mieczami, sam obserwując ich z kamiennego krużganka. Burgess, starszy o kilka lat i zdecydowanie silniejszy, nie miał najmniejszych wątpliwości, jak zakończy się ten trening. Ruszył pierwszy, pewny, że jednym zdecydowanym natarciem zmusi brata do odwrotu. Sliloh jednak nie próbował odpowiadać siłą. Ustępował o pół kroku, pozwalał, by kolejne uderzenia przecinały powietrze tuż przed nim, a jego spojrzenie przez cały czas pozostawało dziwnie spokojne. Nie spieszył się. Czekał. Burgess pamiętał własną irytację narastającą z każdym kolejnym atakiem. Im mocniej nacierał, tym bardziej miał wrażenie, że młodszy brat prowadzi go dokładnie tam, gdzie od początku zamierzał. W końcu wystarczył jeden zbyt szeroki zamach. Sliloh odsunął się zaledwie o krok, lekko obrócił nadgarstek i drewniany miecz Burgessa z głuchym stuknięciem potoczył się po kamiennym dziedzińcu.

Nie powiedział ani słowa. Po prostu cofnął się o krok i opuścił broń.

Burgess podniósł wtedy miecz z przekonaniem, że był to zwykły przypadek. Drugi pojedynek zakończył się identycznie. Trzeci również. Dopiero po piątym cisnął drewnianą broń o bruk i odwrócił się plecami do brata, nie chcąc słuchać kolejnych uwag ojca.

Anthony zszedł wtedy z krużganka, podniósł miecz i podał go starszemu synowi.

– Człowiek, który polega wyłącznie na własnej sile, prędzej czy później spotka silniejszego od siebie. Nigdy nie patrz na ostrze. Patrz na człowieka. To on wyprowadza cios, nie stal.

Burgess pamiętał, że tamtego dnia odebrał te słowa wyłącznie jako kolejną lekcję. Był przekonany, że następnym razem wygra i wszystko wróci do dawnego porządku. Dopiero teraz zrozumiał, że ojciec, sam o tym nie wiedząc, opisał największą siłę Sliloha. Młodszy brat nie zwyciężał dlatego, że był szybszy czy sprawniejszy. Wygrywał, ponieważ cierpliwie obserwował ludzi. Nie walczył z ich bronią. Walczył z ich decyzjami. Burgess opuścił drewniany miecz i przez chwilę obracał go w dłoniach. Wspomnienie pociągnęło za sobą następne. Kiedy dorastali, ojciec coraz częściej zabierał go na narady, uczył prowadzenia ludzi i zarządzania majątkiem rodu. Sliloh znikał wtedy na długie godziny. Nikt nie pytał, dokąd chodził. Wracał zawsze o właściwej porze, spokojny jak człowiek, który od dawna pogodził się z własnym losem. Burgess nigdy nie uznał tego za nic niezwykłego. Łatwiej było uwierzyć, że młodszy brat zwyczajnie szuka zajęcia, niż zastanowić się, dlaczego człowiek, którego wszyscy pozostawili samemu sobie, nigdy nie okazywał ani gniewu, ani zazdrości. Teraz wiedział, że przez cały ten czas Sliloh uczył się czegoś znacznie cenniejszego.

Cierpliwości.

Przez trzy lata potrafił prowadzić podwójne życie tuż pod nosem ludzi, którzy szczycili się najlepszą siatką zwiadowców na Hebrydach. Każdy jego rejs był przemyślany, każde słowo wypowiedziane podczas spotkania na Ionie odmierzone z taką samą precyzją, z jaką przed laty czekał na najmniejszy błąd starszego brata podczas ćwiczeń na dziedzińcu. Burgess dopiero teraz dostrzegł, że tamten chłopiec z drewnianym mieczem nigdy się nie zmienił. Zmieniła się jedynie stawka, o jaką przyszło mu walczyć. Odłożył broń na stojak i jeszcze przez chwilę patrzył na nią w milczeniu. Po raz pierwszy od bardzo dawna nie myślał o Slilohu jak o młodszym bracie, któremu los odmówił darów, lecz jak o człowieku, którego przez całe życie oceniał zbyt pochopnie. Nie potrafił jeszcze przyznać tego na głos, nawet przed samym sobą, jednak coraz trudniej było mu uciec od jednej, uporczywie powracającej myśli.

Być może spośród wszystkich synów Anthony'ego Flockharta to właśnie ten, którego najłatwiej było przeoczyć, nauczył się prowadzić najtrudniejszą z wojen.

~~~

Nie wiedział, kiedy ciemność przestała być snem, a stała się świadomością. Nie było chwili przebudzenia, jednego gwałtownego oddechu ani nagłego otwarcia oczu. Wszystko wracało powoli, z oporem, jak przypływ, który centymetr po centymetrze odzyskuje brzeg. Najpierw poczuł chłód. Kamień oddawał go z każdej strony, przenikając przez materac, przez kości i przez skórę, jakby całe pomieszczenie od wielu dni pozostawało pozbawione ludzkiego ciepła. Potem przyszła cisza. Tak głęboka, że niemal bolała. Nie słyszał rozmów, kroków ani szelestu szat. Jedynie gdzieś daleko wiatr przeciskał się przez uchylone okno, poruszając płomień świecy, którego nikłe światło przebijało się przez ciężar zamkniętych powiek. Spróbował je unieść. Z początku wydawało mu się, że są zbyt ciężkie, jakby ktoś obciążył je ołowiem, lecz po długiej chwili ustąpiły. Nad sobą zobaczył kamienny strop. Nieruchomy. Obojętny. Obcy. Przez kilka uderzeń serca wpatrywał się w niego bezmyślnie, próbując zrozumieć, dlaczego wszystko wydaje się tak odległe, aż wreszcie zapragnął odwrócić głowę. Wtedy po raz pierwszy poczuł prawdziwy strach. Nie wydarzyło się nic. Żaden mięsień nie odpowiedział na jego wolę. Spróbował jeszcze raz, tym razem z większą siłą, a kiedy i to nie przyniosło skutku, całą uwagę skupił na dłoni. Wystarczyło poruszyć jednym palcem. Jednym, najmniejszym ruchem udowodnić sobie, że wciąż nad sobą panuje. Palce jednak pozostały nieruchome. To samo spotkało drugą dłoń. Potem nogi. Każda kolejna próba odbierała mu oddech, a jednocześnie nie przynosiła najmniejszego rezultatu. Miał wrażenie, jakby jego ciało przestało do niego należeć, jakby leżał zamknięty wewnątrz kamiennego posągu, czując wszystko z przerażającą dokładnością, lecz nie mogąc uczynić absolutnie nic. Dopiero wtedy nadszedł ból. Nie był gwałtowny ani ostry. Nie przypominał bólu rany, którą można opatrzyć i przeczekać. Rodził się głęboko pod żebrami, powoli rozlewając się po całym ciele niczym trucizna, która wciąż pamiętała drogę do każdego organu. Każdy oddech zdawał się rozdzierać wnętrze klatki piersiowej, jakby płuca ocierały się o szkło. Serce biło ciężko, z wysiłkiem, a jego każde uderzenie rozchodziło się tętym pulsowaniem aż po skronie. W ustach czuł smak żelaza i gorzkich eliksirów, choć nie pamiętał, kiedy ostatni raz cokolwiek pił. Zamknął oczy, chcąc odgonić ból, lecz wtedy powróciły obrazy. Nie układały się w całość. Były jedynie urwanymi błyskami: morze wzburzone przez burzę, czarne żagle na horyzoncie, krzyki ludzi, blask zaklęć odbijający się od mokrego kamienia, maska pozbawiona twarzy, błysk ostrza i nagłe pieczenie rozchodzące się po żyłach, tak potężne, że zdawało się wypalać go od środka. Potem wszystko zalał złoty blask. Ciepły. Czysty. Na krótką chwilę przynoszący ulgę. Nie pamiętał skąd się wziął, lecz instynktownie czuł, że właśnie on wydarł go śmierci. Nie potrafił jednak naprawić tego, co śmierć zdążyła zniszczyć.

Po jego skroni powoli spłynęła łza, zatrzymując się na poduszce. Nie płakał dlatego, że cierpiał. Nie dlatego, że się bał. Płakał, ponieważ po raz pierwszy w życiu zrozumiał, jak niewyobrażalnie okrutne potrafi być ocalenie.

Victor Isbell odzyskał przytomność.

III.IV

Ciężkie, dębowe odrzwia zamknęły się za Burgessem z głuchym jękiem starych zawiasów, a dźwięk odbił się od kamiennych ścian komnaty i szybko rozpłynął w ciszy. Przez krótką chwilę stał jeszcze przy wejściu, opierając dłoń o chłodne drewno. Od dzieciństwa słyszał od ojca, że zamki nie strzegą tajemnic. Strzegą ich wyłącznie ludzie, którzy wiedzą, kiedy należy zamilknąć. Dopiero kiedy upewnił się, że poza nimi w komnacie nie ma nikogo, ruszył w stronę dębowego stołu.

Anthony Flockhart nie podniósł wzroku. Stał pochylony nad rozłożonymi pergaminami, oświetlony jedynie światłem dogasającego kominka. Na pierwszy rzut oka wszystko wyglądało znajomo, jednak po chwili Burgess dostrzegł szczegół, który od razu wzbudził jego niepokój. Raporty leżały w nieładzie. Nie były posegregowane według dat, nie tworzyły równych stosów, a kilka z nich spoczywało nawet na kamiennej posadzce. Człowiek, który przez całe życie wymagał porządku od wszystkich wokół siebie, nigdy nie dopuściłby do podobnego bałaganu, gdyby sprawa nie miała wyjątkowej wagi.

— Podejdź.

Burgess spełnił polecenie bez słowa. Zatrzymał się po drugiej stronie stołu, przesuwając wzrokiem po mapach zachodnich wybrzeży Hebrydów. Kilka szlaków zostało zaznaczonych czerwonym atramentem, inne przekreślono grubą linią, jakby ktoś wielokrotnie próbował odnaleźć w nich zależność. Rozpoznał okolice Iony, Mull i małych wysp rozsianych pomiędzy nimi, ale nie potrafił odgadnąć, co mogło skłonić ojca do studiowania właśnie tych tras.

— Wzywałeś mnie, panie — odezwał się spokojnie. — Mam nadzieję, że chodzi o coś więcej niż kolejny spór z kupcami.

Anthony nie odpowiedział od razu. Sięgnął po jeden z pergaminów, rozłożył go powoli i przesunął w stronę syna.

— Powiedz mi, Burgess... kiedy ostatni raz zainteresowałeś się tym, dokąd naprawdę wypływał twój brat?

Pytanie padło tak niespodziewanie, że przez chwilę nie potrafił znaleźć odpowiedzi.

— Sliloh od lat zajmuje się handlem. Nigdy nie dawał powodów, by go kontrolować.

— To nie jest odpowiedź.

Burgess uniósł wzrok.

— Nie pamiętam.

Anthony skinął głową, jakby właśnie takiej odpowiedzi się spodziewał.

— Ja również nie pamiętam.

Słowa zawisły między nimi ciężej, niż powinny. Burgess spojrzał na rozłożony przed sobą raport. Z początku nie dostrzegał niczego niezwykłego. Daty wpływania do portów, spisy przewożonych towarów, nazwiska kapitanów, wysokość opłat portowych. Dopiero po chwili zauważył, że niemal każda trasa odbijała od głównego szlaku i prowadziła w kierunku Iony, choć z handlowego punktu widzenia nie miało to najmniejszego sensu. Przesunął palcem po jednej z linii, potem po następnej. Im dłużej przyglądał się mapie, tym wyraźniej widział, że nie był to przypadek. Statki Sliloha regularnie zmieniały kurs, jakby każda wyprawa miała jeszcze jeden cel, którego nie odnotowano w żadnym dzienniku pokładowym.

— To dziwne — przyznał w końcu. — Ale równie dobrze mógł szukać nowych odbiorców. Zachodnie wyspy od dawna nie należą do najłatwiejszych rynków.

Anthony wyciągnął kolejny raport.

— Przez trzy lata?

Burgess zmarszczył brwi.

— Kupcy bywają uparci.

— Owszem.

Ojciec położył przed nim następny pergamin.

— A teraz przeczytaj to.

Był to raport zwiadowcy obserwującego Ionę. Krótki, napisany pośpiesznie i pozornie nieistotny. Burgess przeczytał go raz, potem drugi, nie znajdując niczego, co mogłoby uzasadniać nocne wezwanie.

— Nie rozumiem.

Anthony oparł dłonie o stół.

— Czytaj dalej.

Kolejny raport pochodził z tego samego roku. Następny z kolejnego. Zmieniały się nazwiska zwiadowców, zmieniały się daty i pory roku, lecz jedna informacja powracała z zadziwiającą regularnością. Na wyspie wielokrotnie widywano młodego kupca w towarzystwie jasnowłosej kobiety. Świadkowie opisywali ich jako ludzi trzymających się na uboczu, unikających większych skupisk mieszkańców i opuszczających port zawsze o różnych porach dnia. Burgess czytał coraz wolniej. Początkowo uznał to za zwykły zbieg okoliczności, jednak liczba podobnych raportów rosła z każdą przewróconą stroną. Z czasem przestał zwracać uwagę na nazwiska autorów. Interesowało go wyłącznie to, że wszyscy opisywali tę samą parę niemal w identyczny sposób.

— Może znalazł sobie kobietę — powiedział w końcu, odkładając pergamin. — Nie byłoby to nic niezwykłego. Sliloh od dawna żył bardziej sercem niż rozsądkiem.

Anthony spojrzał na niego uważnie.

— Naprawdę tak o nim myślałeś?

Burgess wzruszył ramionami.

— Nie posiadał magii. Nigdy nie interesowały go wojna ani polityka. Szukał własnego miejsca tam, gdzie nikt nie oczekiwał od niego wielkości. Trudno mieć mu to za złe.

— A jednak przez wszystkie te lata potrafił ukryć przed nami coś, czego nie zdołali odnaleźć ani moi zwiadowcy, ani rycerze z Islay.

Burgess nie odpowiedział. Wspomnienie ostatniego spotkania na Ionie wróciło do niego z niepokojącą wyrazistością. Przypomniał sobie spokój młodszego brata, pewność, z jaką odpowiadał na każde pytanie, i własne przekonanie, że prędzej czy później uda mu się odkryć prawdę. Wtedy wydawało mu się, że Sliloh blefuje. Teraz zaczynał rozumieć, że przez cały czas mówił dokładnie tyle, ile wcześniej postanowił powiedzieć.

Anthony sięgnął po ostatni pergamin i przez chwilę obracał go w dłoniach, jakby sam nie był pewien, czy powinien go pokazać. W końcu rozłożył go na stole i przesunął w stronę syna.

— Tego raportu długo nie potraktowałem poważnie. Uznałem, że zwiadowca dał się ponieść wyobraźni. Dopiero kiedy zestawiłem go z pozostałymi, zrozumiałem, że przez cały czas patrzyłem na rozwiązanie, nie dostrzegając go.

Burgess pochylił się nad pergaminem. Opis był znacznie dokładniejszy od poprzednich.

"Kobieta w wieku około osiemnastu lat. Jasne, niemal pszeniczne włosy, noszone najczęściej luźno lub splecione w prosty warkocz. Smukła sylwetka, cera wyjątkowo jasna. Twarz o delikatnych rysach, wysokich kościach policzkowych i dużych, jasnych oczach. Mówi z wyraźnym szlacheckim akcentem, choć stara się go ukrywać. Towarzyszący jej młody kupiec zwraca się do niej wyłącznie po imieniu — Crissie."

Burgess wpatrywał się w zapis jeszcze przez kilka długich chwil. Imię nie było mu obce, lecz przez lata zdążyło stać się bardziej legendą niż wspomnieniem. Nagle wróciły do niego obrazy dawnych dworskich uroczystości na Islay, nieobecny wzrok Sliloha błądzący po sali balowej, nazywający swoją partnerkę do tańca pieszczotliwie Crissie, a potem wszystkie te wyprawy, które zbywał wzruszeniem ramion, przekonany, że młodszy brat jedynie ucieka od życia, którego nigdy nie potrafił zaakceptować. Odpowiedź przez cały ten czas znajdowała się niemal na wyciągnięcie ręki, lecz nikt z nich nie uznał za stosowne zadać właściwego pytania.

Powoli uniósł wzrok znad pergaminu i spojrzał na ojca.

— Christine...

Król od dłuższej chwili przyglądał się synowi w milczeniu. Nie oczekiwał odpowiedzi. Wystarczył mu wyraz twarzy Burgessa, aby zrozumieć, że wszystkie rozsypane dotąd elementy wreszcie ułożyły się w jedną całość. Dopiero wtedy odsunął się od stołu i wolnym krokiem podszedł do okna. Za grubą szybą noc zdążyła całkowicie pochłonąć klify Jury, a jedynym dźwiękiem dochodzącym z zewnątrz był jednostajny szum fal rozbijających się o skały.

— Wiesz, co najbardziej mnie drażni? — odezwał się w końcu, nie odwracając wzroku od ciemnego morza. — Nie to, że przeżyła. Wojna nauczyła mnie już dawno, że plotki o cudzej śmierci bywają równie użyteczne, jak sama śmierć. Nie nawet to, że przez tyle lat wymykała się ludziom, których utrzymywałem z własnej szkatuły. Najbardziej drażni mnie świadomość, że przez cały ten czas znajdowała się niemal pod moim nosem, a ja sam wskazywałem jej drogę.

Burgess zmarszczył brwi, nie odrywając wzroku od ojca. Anthony mówił spokojnie, lecz z każdym kolejnym słowem coraz wyraźniej pobrzmiewało w nim coś, czego syn nie potrafił nazwać. Nie był to gniew. Gniew znał aż za dobrze. Było to raczej rozdrażnienie człowieka, który zbyt późno zrozumiał, że ktoś od miesięcy wyprzedzał każdy jego ruch.

— Moi kupcy przybijali do portów, z których korzystała. Moi ludzie rozmawiali z mieszkańcami wyspy, mijając ją na ulicach i nie mając pojęcia, kogo widzą. Płaciłem zwiadowcom, wysyłałem okręty, przeszukiwałem kolejne wyspy, a rozwiązanie leżało dokładnie tam, gdzie nikt nie raczył spojrzeć drugi raz.

Anthony urwał i przez chwilę bębnił palcami o kamienny parapet. Burgess znał ten odruch. Ojciec robił tak zawsze, gdy próbował uporządkować myśli, zanim wypowie coś, czego później nie będzie można cofnąć.

— Największą ironią jest jednak nie Christine Isbell.

Odwrócił się powoli.

— Największą ironią jest Sliloh.

Burgess odruchowo zacisnął dłoń na brzegu stołu. Jeszcze kilka chwil temu był przekonany, że usłyszy kolejne oskarżenia pod adresem młodszego brata. Tymczasem Anthony mówił o nim inaczej niż kiedykolwiek wcześniej.

— Przez całe życie uważałem go za chłopca, którego los skrzywdził już w chwili narodzin. Nie posiadał magii, więc uznałem, że nigdy nie będzie zdolny prowadzić gry z ludźmi. Pozwoliłem mu wypływać, handlować i żyć własnym życiem, bo sądziłem, że nic, co zrobi, nie będzie miało znaczenia dla naszego rodu.

Na twarzy króla pojawił się gorzki uśmiech.

— Jakże wygodnie było w to wierzyć.

Burgess spuścił wzrok. Słowa ojca uderzały również w niego. Sam przez lata myślał dokładnie w ten sam sposób. Sliloh był młodszym bratem, którego należało tolerować, nie rozumiejąc nawet, że z każdym kolejnym rokiem odsuwał go od siebie coraz bardziej. Nie pamiętał, kiedy ostatni raz zapytał go o cokolwiek, co nie dotyczyło obowiązków wobec rodu. Nie interesowało go, dokąd wypływał ani dlaczego wracał odmieniony. Łatwiej było uwierzyć, że człowiek pozbawiony magii nie ma przed światem żadnych tajemnic.

— Gdy spotkałem go na Ionie... — odezwał się po chwili. — Był spokojny. Zbyt spokojny. Wtedy uznałem, że blefuje.

Anthony skinął głową.

— Bo chciałeś, żeby blefował.

— Nie rozumiem.

— Rozumiesz doskonale. Łatwiej było uwierzyć, że twój brat jest naiwnym głupcem, niż przyznać, że przez kilka lat prowadził podwójne życie tuż przed naszymi oczami.

Burgess nie zaprzeczył. Przypomniał sobie każdą rozmowę ze Slilohem, każde pobłażliwe spojrzenie, każdy raz, kiedy kończył dyskusję, uznając, że dalsza wymiana zdań nie ma sensu. Dopiero teraz zaczynał dostrzegać, że młodszy brat nigdy nie próbował z nim wygrać. Po prostu pilnował, by nie odkrył tego, co było dla niego najcenniejsze.

Anthony wrócił do stołu i bez pośpiechu zaczął zbierać rozrzucone pergaminy. Układał je z taką samą dokładnością, z jaką zwykle planował kolejne kampanie. Przez chwilę sprawiał wrażenie człowieka całkowicie pochłoniętego tą prostą czynnością, aż nagle zatrzymał dłoń nad jednym z raportów i znieruchomiał. Jego spojrzenie na ułamek sekundy stało się puste, jakby myślami odpłynął gdzieś daleko. Burgess zrobił krok do przodu, chcąc zapytać, czy wszystko w porządku, lecz zanim zdążył otworzyć usta, Anthony zamrugał i podjął przerwaną czynność, jak gdyby nic się nie wydarzyło.

— Ojcze...

Król uniósł głowę.

— Mówiłeś coś?

Burgess zawahał się.

— Nie... wydawało mi się tylko, że... – Urwał. Sam nie wiedział, co właściwie chciał powiedzieć.

Anthony wygładził ostatni pergamin i odłożył go na bok.

— Powiedz mi, Burgess. Gdybyś przez tyle lat ryzykował wszystko dla jednej osoby, co zrobiłbyś jako pierwsze, gdyby groziło jej niebezpieczeństwo?

Pytanie padło spokojnie, niemal od niechcenia, jednak Burgess od razu wyczuł, że nie jest przypadkowe. Oparł dłonie o stół i przez chwilę milczał, próbując odnaleźć właściwą odpowiedź.

— Chroniłbym ją.

Anthony nie skomentował.

— Załóżmy więc, że nie możesz być przy niej.

Burgess zmarszczył brwi.

— Wysłałbym kogoś zaufanego.

— A gdybyś nie miał nikogo?

Tym razem odpowiedź przyszła szybciej.

— Ostrzegłbym ją.

Na twarzy Anthony'ego nie pojawił się nawet cień uśmiechu, jednak w jego oczach błysnęło coś, co sprawiło, że Burgess poczuł narastający niepokój. Król nie powiedział ani słowa. Nie musiał. Syn po raz pierwszy zaczął rozumieć, dokąd zmierza ta rozmowa, choć wciąż nie potrafił uwierzyć, że ojciec rzeczywiście gotów jest pójść tą drogą.

Król nie odpowiedział od razu. Pozwolił, by ostatnie słowa wybrzmiały w ciszy komnaty, po czym sięgnął do szuflady biurka. Nie szukał niczego nerwowo. Wręcz przeciwnie – wykonywał każdy ruch z tą samą dokładnością, z jaką przez lata podpisywał wyroki, traktaty i rozkazy. Dopiero po chwili wyjął pojedynczy pergamin opatrzony królewską pieczęcią i położył go na stole, nie przesuwając go jednak w stronę syna. Burgess spojrzał najpierw na dokument, potem na ojca. Nie sięgnął po niego od razu. Znał Anthony'ego na tyle dobrze, by wiedzieć, że nie był to kolejny raport. Pergamin wyglądał zbyt starannie, a pieczęć wciąż nosiła ślady świeżego wosku.

— To rozkaz? — zapytał ostrożnie.

— Jeszcze nie przeczytałeś.

Dopiero wtedy Burgess wyciągnął rękę. Rozwinął pergamin i przebiegł wzrokiem pierwsze wersy, lecz już po chwili wrócił do początku, jakby nie dowierzał temu, co widział. Dokument nie zawierał wyroku ani wezwania do stawienia się przed królem. Było to oficjalne obwieszczenie skierowane do zarządców portów, kapitanów, namiestników i ludzi, którzy od lat pozostawali w służbie rodu Flockhartów.

"Każdemu, kto schwyta Sliloha Flockharta żywego i bezpiecznie odprowadzi go na Zamek Jury, zostanie wypłacona nagroda w wysokości pięciuset szelingów. Nadto otrzyma ziemię na wyspie Jego Wysokości oraz zwolnienie z wszelkich danin należnych Koronie przez okres pięciu lat."

Burgess czytał dokument jeszcze przez chwilę, po czym powoli złożył pergamin.

— Nigdy wcześniej czegoś podobnego nie zrobiłeś.

Anthony poprawił mankiet ciemnego płaszcza i dopiero wtedy spojrzał na syna.

— Nigdy wcześniej nie było takiej potrzeby.

— To nadal Sliloh.

— Wiem.

— Jest twoim synem.

Na twarzy Anthony'ego nie drgnął nawet najmniejszy mięsień.

— Dlatego rozkaz wyraźnie mówi, że ma zostać przyprowadzony żywy.

Burgess odłożył pergamin na stół i przez chwilę milczał. Nie potrafił odnaleźć w tej decyzji logiki, którą przez całe życie podziwiał u ojca. Anthony nigdy nie działał pod wpływem gniewu. Każdy jego rozkaz miał konkretny cel, nawet jeśli pozostawał niezrozumiały dla otoczenia. Tym razem również musiał go mieć, lecz Burgess nie potrafił go dostrzec.

— Nie potrzebujesz nagrody, żeby sprowadzić jednego człowieka. Wystarczyłoby wysłać straż.

— Wystarczyłoby — przyznał Anthony spokojnie. — Gdybym chciał jedynie go odnaleźć.

To jedno zdanie wystarczyło, by Burgess ponownie uniósł wzrok.

— Więc nie o niego chodzi.

Anthony odwrócił się i powoli przeszedł wzdłuż stołu. Jego dłoń przesunęła się po mapie Hebrydów, zatrzymując się na zachodnim wybrzeżu. Przez krótką chwilę wyglądał, jakby całkowicie zapomniał o obecności syna. Wpatrywał się w pergaminy, lecz jego wzrok zdawał się błądzić gdzieś dalej. Dopiero po chwili zamrugał i odsunął rękę od mapy.

— Powiedz mi, Burgess... dlaczego twój brat przez tyle lat ryzykował wszystko?

— Dla Christine.

— A gdyby dowiedział się, że grozi jej niebezpieczeństwo?

Burgess nie odpowiedział od razu. Przypomniał sobie spotkanie na Ionie, spokojną twarz Sliloha i sposób, w jaki zasłaniał własnym ciałem wejście do chaty, choć wtedy wydawało się to pozbawione znaczenia. Dopiero teraz zrozumiał, że nie bronił siebie.

— Wróciłby do niej.

Anthony skinął głową.

— Właśnie.

Burgess poczuł, jak żołądek ściska mu się w nieprzyjemnym skurczu.

— Chcesz, żeby sam cię do niej zaprowadził.

Król nie odpowiedział. Podszedł do kominka i przez chwilę mieszał pogrzebaczem dogasające drewno. Iskry uniosły się ku górze, rozświetlając jego twarz. Dopiero wtedy odezwał się ponownie.

— Człowiek zakochany nie przestaje myśleć rozsądnie. Robi coś znacznie gorszego. Zaczyna wierzyć, że zdoła ochronić wszystkich.

Burgess milczał. W głowie wciąż miał obraz młodszego brata stojącego samotnie na brzegu Iony. Przez lata był przekonany, że Sliloh uciekł od rodziny, bo zabrakło mu odwagi, by żyć według zasad ojca. Teraz po raz pierwszy przyszło mu do głowy, że być może nie uciekał przed nimi. Być może po prostu chronił jedyną osobę, która nigdy nie patrzyła na niego jak na ciężar.

— Ojcze... — odezwał się ciszej niż dotąd. — Jeśli naprawdę sądzisz, że zrobi wszystko dla tej kobiety, to znaczy, że od początku wiedziałeś, co zamierzasz osiągnąć.

Anthony długo nie odpowiadał. Wpatrywał się w ogień z nieobecnym wyrazem twarzy. Przez ułamek sekundy Burgess odniósł dziwne wrażenie, że ojciec walczy z własnymi myślami. Zmarszczka między jego brwiami pogłębiła się, palce zacisnęły na pogrzebaczu mocniej, niż było to konieczne, po czym nagle cały ten niepokojący obraz zniknął, jakby nigdy go nie było. Król odłożył pogrzebacz i odwrócił się do syna.

— Wiem jedynie, że ludzie najrzadziej porzucają to, co kochają najbardziej.

Burgess opuścił wzrok na pergamin leżący przed nim. Jeszcze kilka chwil wcześniej był przekonany, że rozumie ojca lepiej niż ktokolwiek inny. Teraz miał przed sobą człowieka, którego decyzje wciąż wydawały się logiczne, a jednocześnie budziły w nim sprzeciw, jakiego nigdy wcześniej nie doświadczył. Po raz pierwszy zaczął się zastanawiać, czy granica, której Anthony przez całe życie pilnował z niemal chorobliwą konsekwencją, nie została właśnie przekroczona.

Nie wiedział jeszcze, co niepokoi go bardziej. Sam rozkaz... czy fakt, że ojciec wypowiedział go z tak doskonałym spokojem, jakby chodziło o los obcego człowieka, a nie własnego syna.

~~~

Wieść o powstaniu Ligi Żelaznego Łańcucha rozeszła się po Islay szybciej, niż Hören przypuszczał. Nie dlatego, że ją ogłoszono. Wręcz przeciwnie – oficjalnie nie istniała. Była jedynie serią spotkań, wspólnych kolacji i długich rozmów prowadzonych za zamkniętymi drzwiami. To jednak wystarczyło, by na wyspie zaczęto szeptać, że lordowie przestali mówić jednym głosem.

Hören nie zamierzał robić nic, co mogłoby dać Królowej pretekst do oskarżenia go o zdradę. Przez kolejne dni nie wysłał ani jednego listu do innych rodów, nie zwołał następnej narady i nie zabrał głosu podczas posiedzeń rady. Zajmował się swoimi ziemiami, przyjmował petentów i pojawiał się wszędzie tam, gdzie od lorda oczekiwano jego obecności. Dla większości wyglądało to tak, jakby uznał decyzję królowej za ostateczną i postanowił wrócić do codziennych obowiązków, a właśnie na tym mu zależało. Tego popołudnia przyjął kilku mieszkańców nadmorskiej osady. Nie było w tym nic niezwykłego. Od pokoleń właściciele ziem wysłuchiwali próśb swoich ludzi, rozstrzygali drobne spory i pomagali tam, gdzie zawodziło prawo. Zarządca otworzył ciężkie drzwi sali audiencyjnej, wpuszczając do środka siedmiu mężczyzn. Dwóch rybaków, kupca handlującego soloną rybą, właściciela przystani i kilku gospodarzy z okolicznych wzgórz.

Żaden z nich nie czuł się pewnie. Nie dlatego, że obawiali się Hörëna. Bardziej dlatego, że rzadko przekraczali próg jego dworu. Stali więc blisko siebie, ściskając w dłoniach czapki i unikając wzroku strażników.

Hören odłożył pióro i dopiero wtedy podniósł się z miejsca. Nie usiadł za stołem, jak robiło wielu lordów, zamiast tego podszedł do nich spokojnym krokiem, zatrzymując się na tyle blisko, by rozmowa nie przypominała przesłuchania.

— Witajcie. Mam nadzieję, że nie kazano wam długo czekać.

Najstarszy z rybaków skłonił głowę.

— Nie, panie. Zarządca dobrze się nami zajął.

— To dobrze. Jeśli człowiek przychodzi z prośbą, nie powinien zaczynać od czekania.

Na twarzach kilku mężczyzn pojawił się ostrożny uśmiech. Napięcie nie zniknęło, ale wyraźnie zelżało. Hören wskazał długi stół stojący pod oknem.

— Usiądźcie. Rozmowa na stojąco zawsze kończy się zbyt szybko.

Spojrzeli po sobie z wahaniem. Dopiero kiedy sam zajął miejsce nie na jego szczycie, lecz z boku, usiedli również. Nie był to przypadek. Gdyby zasiadł na honorowym miejscu, od pierwszej chwili przypominałby im, kto tu wydaje rozkazy. Dzisiaj nie chciał wydawać żadnych. Przez chwilę mówił o rzeczach zupełnie błahych. O tegorocznych połowach, o stanie nabrzeża, o statku kupieckim, który przed tygodniem rozbił się o skały na północnym wybrzeżu. Znał odpowiedzi na większość pytań, ale pozwalał mówić innym. Od czasu do czasu dopytywał o szczegół, kiwał głową, czasem nawet zapisywał coś na niewielkim pergaminie. Dopiero gdy rozmowa przestała przypominać audiencję, a bardziej spotkanie sąsiadów przy wspólnym stole, nalał wszystkim po kubku ciepłego piwa.

— Mój ojciec mawiał, że człowiek mówi prawdę dopiero wtedy, gdy przestaje się zastanawiać, czy wypada ją powiedzieć — odezwał się z lekkim uśmiechem. — Powiedzcie więc szczerze... czego naprawdę wam potrzeba?

Kupiec odchrząknął.

— Droga do przystani przydałaby się nowa, panie. Wozy grzęzną po każdym większym deszczu.

— Wiem. Zarządca pokazywał mi rachunki. Przed zimą powinniśmy zdążyć.

— A most na południu? — wtrącił jeden z gospodarzy. — Deski zaczynają próchnieć.

— Zajmiemy się nim po żniwach.

Rozmowa toczyła się dalej. Mówili o zbożu, o podatkach, o stadach owiec i wilkach schodzących coraz bliżej zabudowań. Hören odpowiadał cierpliwie, czasem zgadzał się od razu, czasem tłumaczył, dlaczego czegoś nie da się zrobić przed następną porą roku. Nie obiecywał cudów. Dzięki temu każde jego słowo brzmiało wiarygodnie.

Dopiero po dłuższej chwili zauważył coś, na co czekał od początku. Najstarszy z rybaków zamilkł. Nie był to zwykły koniec wypowiedzi. Kilka razy otwierał usta, jakby chciał jeszcze coś dodać, ale za każdym razem rezygnował. W końcu spuścił wzrok na drewniany blat i zaczął obracać kubek między dłońmi.

Hören pozwolił ciszy wybrzmieć, gdyż soświadczenie nauczyło go, że ludzie znacznie częściej przerywają milczenie niż lordowie i nie pomylił się.

— Jest jeszcze jedna sprawa... — odezwał się rybak cicho.

Kilku siedzących obok niego mężczyzn natychmiast spojrzało w jego stronę. Kupiec poruszył się niespokojnie na ławie, jakby chciał go powstrzymać, lecz było już za późno.

— Głupstwo pewnie... — mruknął rybak, rozglądając się dookoła.

— Najczęściej właśnie od takich głupstw zaczynają się prawdziwe kłopoty — odpowiedział spokojnie Hören. — Mów.

Starzec odetchnął ciężko.

— Od kilku dni... ludzie niechętnie wypływają po zmroku.

Przy stole zapadła ostrożna cisza. Hören nie zmienił wyrazu twarzy.

— Pogoda?

— Nie.

— Piraci?

— Nie, panie.

Lord splótł dłonie na stole.

— W takim razie co ich zatrzymuje?

Rybak spojrzał na pozostałych, jakby szukał w ich twarzach pozwolenia. Nie znalazł sprzeciwu.

— Smok.

Drzwi zamknęły się cicho za ostatnim z rybaków. Jeszcze przez chwilę z korytarza dobiegały przytłumione głosy, szuranie butów po kamiennej posadzce i pojedyncze słowa, których nie sposób było już rozróżnić. Hören nie ruszył się z miejsca. Wciąż siedział przy stole, obracając w dłoni pusty kielich, jakby kończył zwyczajną rozmowę o połowach i naprawie mostów. Dopiero kiedy odgłosy ucichły zupełnie, zza bocznych drzwi wyszedł jego zarządca. Był już niemłody. Służył jeszcze ojcu Hörëna i widział niejedną polityczną rozgrywkę. Rzadko zadawał pytania, jeszcze rzadziej pozwalał sobie na komentarze. Tym razem jednak zatrzymał się przy kominku i przez chwilę przyglądał swojemu panu z wyraźnym niezrozumieniem.

— Nie obrazi się pan, jeśli o coś zapytam?

Hören odstawił kielich.

— Gdybyś bał się mnie obrazić, nie służyłbyś naszej rodzinie od trzydziestu lat.

Starzec uśmiechnął się pod nosem.

— W takim razie zapytam wprost. Dlaczego ich pan odesłał?

— Odesłałem?

— Nie napisał pan listu. Nie zaproponował pan rozwiązania. Nie kazał zebrać straży ani nawet nie obiecał, że sam porozmawia z królową. Pozwolił im wyjść z pustymi rękami.

Hören podniósł wzrok.

— Naprawdę tak uważasz?

— Tak to wygląda.

Przez kilka chwil lord milczał. Wstał od stołu i podszedł do okna. Z wysokości jego komnaty port wydawał się spokojny. Kilka łodzi kołysało się leniwie przy nabrzeżu, a ostatni promień zachodzącego słońca odbijał się od mokrych dachów.

— Powiedz mi — odezwał się w końcu. — Kiedy człowiek najmocniej wierzy w jakieś słowa?

Zarządca zmarszczył czoło.

— Gdy wypowiada je ktoś, komu ufa.

Hören pokręcił głową.

— Nie.

Odwrócił się powoli.

— Człowiek najmocniej wierzy w słowa, które uważa za własne.

Starzec nie odpowiedział.

— Gdybym powiedział im, że smok stanowi zagrożenie, wróciliby do domów z przekonaniem, że lord Hören próbuje ich przestraszyć. Gdybym nakazał napisać petycję, przez tydzień zastanawialiby się, czy nie wykorzystałem ich przeciwko królowej. A ja nie zrobiłem ani jednego, ani drugiego. Na twarzy zarządcy pojawił się cień zrozumienia.

— Oni sami o tym pomyśleli...

— Właśnie.

Hören uśmiechnął się ledwie dostrzegalnie.

— Zauważ, że ani razu nie nazwałem smoka niebezpiecznym. Ani razu nie podważyłem słów królowej. Powiedziałem jedynie, że rozumiem ich obawy. Resztę dopowiedzieli sobie sami.

Starzec podszedł bliżej okna.

— A jeśli jutro zmienią zdanie?

— Nie zmienią.

— Skąd ta pewność?

Hören spojrzał na zatokę.

— Ponieważ dziś wrócą do swoich domów i opowiedzą tę rozmowę żonom. Jutro żony opowiedzą ją sąsiadkom. Pojutrze usłyszą o niej kupcy w porcie. Za tydzień nikt nie będzie pamiętał, że byli tutaj. Będą natomiast pamiętać, że mieszkańcy Islay zaczęli zadawać pytania. 

Przez chwilę w komnacie panowała cisza.

— Nie boi się pan, że Królowa dowie się, kto za tym stoi? 

— Nie. — Odpowiedział bez wahania. — Bo nie stoję za niczym.

Zarządca spojrzał na niego z niedowierzaniem.

— Panie...

— Czy skłamałem choć raz?

Starzec odtworzył w pamięci całą rozmowę.

– Nie.

Hören rzeczywiście nie wypowiedział ani jednego kłamstwa.

— Powiedziałem im, że smok nikogo nie zaatakował. To prawda. Powiedziałem, że nie należy pochopnie go osądzać. To również prawda. Powiedziałem, że mają prawo prosić swoją królową o poczucie bezpieczeństwa. Czy to jest zdrada?

Zarządca westchnął ciężko.

— Nie.

— Właśnie dlatego Annabel nie będzie mogła mnie zaatakować.

Lord położył dłoń na kamiennym parapecie.

— Jeśli odpowie na ich petycę spokojnie, zyska kilka tygodni. Jeśli ją zlekceważy, ludzie poczują się opuszczeni. Jeżeli zaś uzna, że za wszystkim stoję ja i spróbuje mnie publicznie oskarżyć... będzie musiała wmówić własnym poddanym, że nie wolno im zwracać się do królowej z obawami.

Zarządca pokiwał głową powoli. Dopiero teraz dostrzegł całą planszę.

— To nie jest ruch przeciwko niej.

— Nie.

— To ruch, po którym każdy następny będzie dla niej trudniejszy.

Na twarzy Hörëna po raz pierwszy pojawił się wyraźniejszy uśmiech.

— Wojny nie wygrywa się pierwszą bitwą. Wygrywa się ją wtedy, gdy przeciwnik przestaje dostrzegać, że od dawna maszeruje drogą, którą wybrano za niego.

Za oknem zapadł zmierzch. W porcie zapalano pierwsze latarnie, a na spokojnej tafli wody odbijały się pojedyncze światła.

Hören patrzył na nie długo.

— Królowa uważa, że walczymy o smoka — powiedział cicho, bardziej do siebie niż do zarządcy. — Myli się.

Odwrócił wzrok od okna.

— Walczymy o zaufanie. A ono zawsze należy do tego, kto pierwszy nauczy ludzi, czego mają się bać.

~~~

Świt nad rumuńskim rezerwatem zawsze przychodził powoli. Zanim pierwsze promienie słońca przebiły się przez szczyty Karpat, dolinę spowijała gęsta mgła, osiadająca na kamiennych tarasach, drewnianych pomostach i wysokich palisadach oddzielających poszczególne wybiegi. Charlie Weasley szedł dobrze znaną ścieżką, wsłuchując się w odgłosy budzącego się rezerwatu. Kilka Walijskich Zielonych rozpoczęło poranne przepychanki o kawałki mięsa pozostawione przez nocnych opiekunów, młody Norweski kolczasty, którego Hagrid nazwał dumnie Norbertem z impetem uderzył ogonem o skałę, próbując zwrócić na siebie uwagę starszego samca, a gdzieś wysoko nad doliną rozległ się niski pomruk Ukraińskiego Spiżobrzucha. Przez lata właśnie ten nieuporządkowany gwar był dla Charliego najpewniejszym dowodem, że wszystko funkcjonuje tak, jak powinno. Smoki nigdy nie były przewidywalne. Każde miało własny temperament, własne przyzwyczajenia i własny sposób reagowania na ludzi. Nie istniały dwa identyczne osobniki, nawet jeśli pochodziły z tego samego lęgu.

Dopiero teraz zaczął rozumieć, jak bardzo brakowało mu tego chaosu.

Myśl o Sektorze C wracała do niego od chwili, gdy poprzedniego dnia opuścił jego mury. Cisza panująca za zaklętymi bramami nie przypominała spokoju zwierząt odpoczywających po posiłku. Była nienaturalna. Wymuszona. Zupełnie jak w opuszczonym laboratorium pod Murmańskiem, gdzie nawet wiatr zdawał się omijać ruiny szerokim łukiem.

Minionej nocy prawie nie zmrużył oka. Kilkakrotnie wyciągał z torby kasety magnetofonowe znalezione w laboratorium, obracając je w dłoniach i przyglądając się pożółkłym etykietom zapisanym drobnym pismem. Mógł oddać je do Departamentu Kontroli nad Magicznymi Stworzeniami, przekazać Kingsleyowi albo poprosić o pomoc ojca, który z pewnością lepiej znał się na mugolskich urządzeniach. Nie zrobił jednak nic z tego. Coś podpowiadało mu, że dopóki nie zrozumie, czego naprawdę szuka, każda pochopna decyzja może zniszczyć jedyny ślad prowadzący do prawdy.

— Charlie!

Znajomy głos wyrwał go z zamyślenia. Z przeciwnej strony ścieżki nadchodził Mihai, jeden z młodszych smokologów. Chłopak wyglądał na niewyspanego. Pod oczami miał ciemne cienie, a rękawy roboczej szaty nosiły świeże ślady sadzy.

— Dobrze, że cię znalazłem. Szefowa prosiła, żebyś przyszedł do niej zaraz po obchodzie.

Charlie uniósł brew.

— Powiedziała, o co chodzi?

— Nie. Tylko że to pilne.

— Pilne czy ważne?

Mihai zaśmiał się krótko.

— Przy Margaret jedno zwykle oznacza drugie.

Charlie odwzajemnił uśmiech, choć w środku narastało znajome uczucie niepokoju. Odkąd Damon wyjawił mu prawdziwą tożsamość Margaret Luci, każdy kontakt z nią nabierał zupełnie innego znaczenia. Jeszcze kilka miesięcy wcześniej widział w niej wymagającą, ale oddaną swojej pracy kierowniczkę rezerwatu. Dziś za każdym spokojnym spojrzeniem i uprzejmym uśmiechem doszukiwał się śladów Marii Rosenthal — kobiety, której nazwisko przewijało się przez archiwa kilku europejskich rezerwatów, zawsze kończąc się równie nagłym zniknięciem.

Gabinet Margaret wyglądał dokładnie tak samo jak przed jego wyjazdem do Murmańska. Każdy pergamin leżał na swoim miejscu, modele smoczych czaszek ustawiono według gatunków, a ogromna mapa Europy wisząca na ścianie nie nosiła choćby jednego śladu kurzu. Charlie nieraz żartował, że gdyby ktoś przestawił tu kałamarz o kilka centymetrów, Margaret zauważyłaby to jeszcze przed końcem dnia.

— Wejdź — odezwała się spokojnie, nie odrywając wzroku od dokumentów.

Dopiero gdy zamknął za sobą drzwi, odłożyła pióro i spojrzała na niego uważnie.

— Jak ci się pracuje po powrocie?

— Dobrze. Choć mam wrażenie, że przez kilka dni będę musiał nadrabiać zaległości.

— To naturalne. Wyjazdy zawsze wybijają z rytmu. Zwłaszcza kiedy wraca się sam.

Charlie uniósł wzrok znad biurka, nie bardzo rozumiejąc, do czego zmierzała.

Margaret odłożyła pióro i oparła dłonie na blacie.

— Pamiętam pannę Foutley. Trudno było jej nie zapamiętać. Przez rezerwat przewinęło się wielu dobrych smokologów, ale ona miała coś, czego nie da się nauczyć. Większość z nas analizuje zachowania smoków. Ona po prostu je rozumiała. Niejednokrotnie widziałam, jak uspokajała zwierzęta, do których inni bali się nawet podejść. 

Uśmiechnęła się lekko.

— Byliście też bardzo zgranym zespołem. Nie tylko podczas pracy. W takim miejscu jak rezerwat trudno nie zauważyć, kiedy dwoje ludzi jest sobie naprawdę bliskich.

Charlie przez chwilę milczał. Przed oczami stanęła mu Annabel siedząca kilka metrów od rozwścieczonej smoczycy, spokojna jak zawsze, jakby doskonale wiedziała, że nie grozi jej żadne niebezpieczeństwo. Pamiętał również tamten wieczór, kiedy śmiała się z jego zaskoczenia, powtarzając, że smoki niemal nigdy nie atakują bez powodu. Wystarczy odnaleźć ten powód.

Dopiero po chwili uświadomił sobie, że Margaret przez cały czas mu się przygląda. Nie oczekiwała odpowiedzi. Obserwowała. Jakby od początku nie chodziło o Annabel, lecz o to, co pojawi się na jego twarzy, kiedy padnie jej nazwisko.

Charlie odchrząknął cicho i oparł dłonie na poręczach fotela.

— Była świetnym smokologiem — powiedział spokojnie. — Rezerwat wiele jej zawdzięcza.

— A ty? — zapytała po chwili. — Czego nauczyłeś się od Annabel?

Pytanie padło spokojnie, ale Charlie i tym razem nie odpowiedział od razu.

— Tego, żeby nie wyciągać wniosków zbyt wcześnie.

Margaret uśmiechnęła się pod nosem.

— Rozsądna odpowiedź.

Przez chwilę w gabinecie panowała cisza. Charlie odniósł wrażenie, że rozmowa dobiegła końca, kiedy Margaret sięgnęła po kolejną teczkę.

— Widziałam, że odwiedziłeś wczoraj Sektor C.

— Chciałem zobaczyć, jak radzą sobie Hybrydy.

— I?

Charlie zawahał się na moment.

— Wyglądają dobrze.

— Ale?

Spojrzał na nią uważnie.

— Za dobrze.

Na twarzy Margaret nie drgnął nawet jeden mięsień.

— Ciekawe.

To jedno słowo zabrzmiało tak obojętnie, że trudno było odgadnąć, czy uznała jego uwagę za trafną, czy całkowicie ją zignorowała.

Charlie odczekał chwilę.

— Chciałbym porównać ich obecny stan z wcześniejszą dokumentacją.

— W jakim celu?

— Chcę wiedzieć, kiedy zaczęły pojawiać się zmiany.

Margaret przez kilka sekund nie odrywała od niego wzroku.

— Myślisz, że coś przeoczyliśmy?

— Jeszcze niczego nie zakładam. Wolę sprawdzić wszystko sam.

Na jej twarzy pojawił się ledwie dostrzegalny uśmiech.

— To właśnie lubiłam w twoim sposobie pracy.

Sięgnęła po niewielki klucz leżący na biurku i przesunęła go w jego stronę.

— Archiwum medyczne znajduje się poziom niżej. Powiedz mojej asystentce, że wyraziłam zgodę na dostęp do akt Hybryd.

Charlie spojrzał na klucz, po czym przeniósł wzrok z powrotem na Margaret.

— Wszystkich?

— Wszystkich.

Odpowiedziała bez chwili zawahania. To właśnie zawahania spodziewał się najbardziej.

— Dziękuję.

— Nie dziękuj jeszcze.

Jej głos znów stał się spokojny, niemal życzliwy.

— Hybrydy nie zachowują się jak zwykłe smoki. Łatwo uznać pewne rzeczy za niepokojące tylko dlatego, że są... inne. Pamiętaj o tym, zanim zaczniesz wyciągać wnioski.

Charlie skinął głową.

— Będę.

Schował klucz do kieszeni i ruszył w stronę drzwi. Gdy położył dłoń na klamce, usłyszał za plecami jeszcze jedno zdanie.

— Mam nadzieję, że nie rozczarujesz się tym, co znajdziesz.

Nie odpowiedział. Dopiero kiedy zamknęły się za nim drzwi gabinetu, uświadomił sobie, że przez całą rozmowę Margaret ani razu nie zapytała, co dokładnie wzbudziło jego wątpliwości. Jakby wcale nie chciała tego wiedzieć. Albo już znała odpowiedź.

Charlie zamknął za sobą drzwi gabinetu i dopiero na korytarzu zwolnił kroku. Nie opuszczało go wrażenie, że podczas rozmowy coś przeoczył. Nie chodziło o zgodę na badania. Wręcz przeciwnie. Margaret zgodziła się zbyt łatwo, jakby od początku zakładała, że prędzej czy później sam poprosi o dostęp do dokumentacji Hybryd. Taka ostrożność nie pasowała do kobiety, którą opisywał Damon. Maria Rosenthal przez lata pilnowała każdego szczegółu swoich badań. Dlaczego więc teraz sama otwierała przed nim wszystkie drzwi?

Schodząc kamiennymi schodami prowadzącymi do dolnej części rezerwatu, odruchowo wsunął dłonie do kieszeni płaszcza. Palce natrafiły na niewielką kasetę magnetofonową. Nosił ją przy sobie od dnia powrotu z Murmańska, jakby sam jej ciężar nie pozwalał mu zapomnieć o głosie kobiety mówiącej o Hybrydach z chłodnym spokojem badacza. Zacisnął na niej palce, po czym po chwili puścił ją i ruszył dalej.

Kiedy dotarł do wejścia do Sektora C, zatrzymał się tylko na moment. Wiedział, że jeśli pozwoli, by tamte nagrania wpłynęły na jego ocenę, zacznie dostrzegać rzeczy, których w rzeczywistości mogło nie być. Tego właśnie nauczyła go praca ze smokami. Nie szukać potwierdzenia własnych podejrzeń, lecz cierpliwie obserwować i pozwolić faktom mówić za siebie.

Strażnik otworzył ciężką kratę, a Charlie przekroczył próg bez pośpiechu. Tym razem nie rozglądał się po korytarzach. Znał już rozmieszczenie wybiegów, twarze ludzi pełniących wartę i drogę prowadzącą do każdej zagrody. Przychodził tutaj nie jako człowiek szukający dowodów przeciwko Margaret, lecz jako smokolog, który zamierzał jeszcze raz przyjrzeć się wszystkim Hybrydom, zaczynając od zupełnie czystej karty.

Wyjął z torby skórzany notes, kilka pergaminów i niewielkie wahadło diagnostyczne, które otrzymał od swojej mamy na początku swojej przygody w rezerwacie. Nie było wyjątkowym magicznym artefaktem ani nie potrafiło stawiać diagnoz. W rękach niedoświadczonego uzdrowiciela było zaledwie kawałkiem srebra zawieszonym na cienkim łańcuszku. Charlie ufał mu jednak bardziej niż większości nowoczesnych zaklęć diagnostycznych, ponieważ przez lata nauczył się jednego — wahadło nie dawało odpowiedzi. Ono jedynie zwracało uwagę na szczegóły, które zbyt łatwo można było przeoczyć.

Zatrzymał się przy pierwszej zagrodzie i przez dłuższą chwilę po prostu obserwował. Hybryda leżała przy skalnej ścianie z głową opartą na przednich łapach. Jej bok unosił się spokojnie przy każdym oddechu, ogon spoczywał nieruchomo na kamiennej posadzce, a błony skrzydeł pozostawały ciasno złożone. Charlie nie wyjmował jeszcze różdżki. Wiedział, że większość smokologów rozpoczyna badania właśnie od zaklęć, ale on od dawna uważał, że najlepszym narzędziem pozostaje cierpliwość. Smok, który nie wie, że jest obserwowany, zawsze zachowuje się inaczej niż ten, na którym skupiono całą uwagę.

Minęła prawie minuta, zanim Hybryda uniosła powieki. Spojrzała na niego krótko, leniwie, po czym ponownie zamknęła oczy. Nie poruszyła skrzydłami. Nie ostrzegła go niskim pomrukiem. Nie próbowała nawet odwrócić się bokiem, żeby zasłonić bardziej wrażliwą część ciała. Zachowała się tak, jakby jego obecność nie miała dla niej najmniejszego znaczenia.

Charlie zmarszczył brwi i dopiero wtedy zanotował pierwsze uwagi.

Przeszedł do następnej zagrody.

Druga Hybryda zareagowała niemal identycznie, a przy trzeciej zaczął zwracać uwagę na drobiazgi, których wcześniej nie dostrzegał. Wszystkie oddychały z podobną częstotliwością, każda poruszała głową z tym samym spokojem, nawet ich oczy zamykały niemal w identycznym rytmie. Były to szczegóły tak subtelne, że większość ludzi prawdopodobnie nigdy nie zwróciłaby na nie uwagi. Charlie jednak przez większą część życia studiował samodzielnie smoki. Wiedział, że nie istnieją dwa osobniki reagujące w ten sam sposób. Nawet młode z jednego lęgu różniły się temperamentem. Jedne były nieufne, inne ciekawskie, jeszcze inne rzucały się na wszystko, co przekraczało granicę ich terytorium. Tutaj jednak różnice niemal nie istniały. Dopiero wtedy wyjął różdżkę.

Delikatne światło zaklęcia diagnostycznego przesunęło się po ciele pierwszej Hybrydy, pozostawiając na moment cienką, srebrzystą poświatę. Charlie odczytał wynik i zanotował go w notesie. Temperatura była prawidłowa, puls również. Przepływ energii magicznej nie odbiegał od normy. To samo powtórzył przy kolejnych dwóch osobnikach, po czym zatrzymał pióro nad pergaminem. Jeszcze raz porównał liczby. Nie zgadzało się jednak coś, czego na pierwszy rzut oka nie sposób było uznać za błąd.

Wyniki były bardzo podobne, ale nie identyczne. Tego nie zauważyłby nawet początkujący smokolog. Różniły się o tyle, by wyglądały wiarygodnie, ale nie na tyle, by odpowiadały rzeczywistości. Smoki nie funkcjonowały w ten sposób. Ich organizmy nie pracowały jak zegary odmierzające ten sam rytm. Schował więc pergamin i zamiast przejść dalej, cofnął się do pierwszej zagrody. Ponownie rzucił zaklęcie.

Wynik pozostał taki sam. Przy drugiej również.

Dopiero wtedy jeden ze strażników, który od kilku minut przyglądał mu się z końca korytarza, podszedł bliżej.

— Wszystko w porządku?

Charlie uniósł głowę.

— Od kiedy są takie spokojne?

Mężczyzna wzruszył ramionami.

— Odkąd szefowa wprowadziła nowy program adaptacyjny.

— To znaczy?

— Sam dokładnie nie wiem. Kilka nowych procedur, częstsze badania, zmiany w żywieniu. Wcześniej co kilka dni któraś próbowała rozwalić kraty. Teraz praktycznie się to nie zdarza.

Charlie spojrzał na Hybrydę leżącą po drugiej stronie wybiegu.

— I nikogo to nie dziwi?

Strażnik uśmiechnął się z lekkim zakłopotaniem.

— Powinno?

— To smoki.

— Właśnie dlatego wszyscy uznali to za sukces.

Charlie nie odpowiedział. Podziękował krótkim skinieniem głowy i ruszył dalej, a im dłużej przebywał w Sektorze C, tym bardziej utwierdzał się w przekonaniu, że coś tutaj nie pasuje. Nie potrafił jeszcze nazwać tego zjawiska, ale czuł je niemal instynktownie. Brakowało drobnych rzeczy, których większość ludzi nigdy by nie zauważyła. Żadna z Hybryd nie ocierała rogów o kamienne ściany, nie ostrzyła na nich pazurów. Nie było również śladów świeżo przypalonego kamienia po niekontrolowanych wybuchach ognia. Nawet zapach był inny, czysty i sterylny.

Dotarł do ostatniej zagrody i zatrzymał się, zanim jeszcze spojrzał na tabliczkę z numerem. Nie musiał. Doskonale wiedział, kto znajdował się po drugiej stronie.

Zephyr stała przy przeciwległej ścianie, odwrócona bokiem. Uniosła głowę niemal natychmiast, gdy usłyszała jego kroki, ale nie zrobiła ani jednego kroku w jego stronę. Patrzyła uważnie, nieruchomo, jakby próbowała upewnić się, że nie pomylił jej z kimś innym.

Charlie podszedł powoli do krat i zatrzymał się kilka metrów przed nimi. Nie wyciągał ręki. Wiedział, że z Zephyr niczego nie dało się przyspieszyć.

Jeszcze kilka tygodni wcześniej podszedłby tutaj razem z Annabel. To ona zawsze robiła pierwszy krok. Dopiero kiedy Zephyr zaakceptowała jej obecność, pozwalała zbliżyć się również jemu. Przez długi czas był tylko człowiekiem, którego tolerowała wyłącznie dlatego, że ufała Annabel. Z czasem, dzięki wspólnemu lataniu nauczyła się rozpoznawać jego głos, zapach i sposób poruszania, ale nigdy nie zbudował z nią więzi tak silnej jak ta, którą miała z Annabel.

Teraz został sam.

— Cześć, Zephyr — odezwał się spokojnie.

Hybryda rozszerzyła nozdrza, wychwytując jego zapach. Przez krótką chwilę nie spuszczała z niego wzroku, po czym jej spojrzenie przesunęło się gdzieś za jego plecy. Charlie nie odwrócił się. Nie musiał. Domyślił się, czego szuka. Annabel. Przez kilka sekund Zephyr stała nieruchomo, jakby czekała, aż zza zakrętu korytarza wyłoni się znajoma sylwetka. Kiedy nic się nie wydarzyło, powoli opuściła głowę. Charlie nie próbował zrobić kroku bliżej. Miał nieodparte wrażenie, że po raz pierwszy od wielu miesięcy nie patrzy na niego z nieufnością, tylko z rozczarowaniem. Przez kilka chwil stała nieruchomo, a jej nozdrza poruszały się powoli, jakby raz po raz próbowała wychwycić zapach, którego w powietrzu już nie było. Charlie znał to zachowanie. Smoki często robiły tak po utracie członka stada albo opiekuna, do którego zdążyły się przywiązać. Szukały znajomej woni jeszcze długo po tym, jak ta zdążyła zniknąć. Nigdy jednak nie przypuszczał, że zobaczy coś podobnego u Zephyr. Przez wszystkie miesiące wspólnej pracy wydawała się zbyt dumna i zamknięta w sobie, by przywiązać się do kogokolwiek. Dopiero teraz dotarło do niego, jak bardzo się mylił.

Nie odezwał się ponownie. Pozwolił, żeby cisza zrobiła to, czego nie potrafiły słowa. Oparł tylko notes o przedramię i przez dłuższą chwilę przyglądał się jej sylwetce. Dopiero teraz zauważył, że pod ciemnymi łuskami biegnącymi wzdłuż szyi pojawiły się delikatne, srebrzyste przebarwienia. Nie przypominały blizn po walce ani śladów po oparzeniach. Były zbyt regularne. Rozgałęziały się cienkimi liniami, znikając pod łuskami na barku i wracając dopiero przy nasadzie skrzydła.

Charlie zmarszczył czoło.

Podobnych zmian nie widział wcześniej u żadnego gatunku smoków. Nawet u Hybryd.

Wyjął różdżkę i uniósł ją ostrożnie.

Smuga światła przesunęła się po jej ciele, odbijając się od łusek bladoniebieskim blaskiem. Charlie śledził zaklęcie uważnie, czekając, aż zatrzyma się przy nietypowych zmianach. Nic takiego jednak nie nastąpiło. Magia spłynęła po jej ciele dokładnie tak samo, jak podczas badań pozostałych Hybryd.

To było pierwsze, co naprawdę go zaniepokoiło.

Zaklęcie nie wykazało żadnych odchyleń.

Ani stanu zapalnego.

Ani uszkodzeń tkanek.

Ani niestabilności magicznej.

Jakby tych srebrzystych linii w ogóle nie było.

Charlie schował różdżkę i podszedł bliżej krat. Zephyr obserwowała go uważnie, ale nie cofnęła się nawet o krok. Gdyby wydarzyło się to kilka miesięcy wcześniej, uznałby to za ogromny postęp. Dzisiaj nie potrafił się z tego cieszyć. Miała w sobie coś, czego wcześniej nie było - jej spojrzenie wydawało się puste, pozbawione tej dzikiej nieufności, która przez tak długi czas stanowiła część jej charakteru.

Dopiero kiedy wyciągnął wahadło diagnostyczne, wydarzyło się coś, czego nie potrafił wyjaśnić. Srebrny ciężarek zadrżał delikatnie, ledwie zauważalnie, po czym zatrzymał się nieruchomo. Charlie odczekał kilka sekund, ale to się nie powtórzyło.

Zmarszczył brwi i ostrożnie opuścił dłoń. Wahadło od lat towarzyszyło mu podczas badań. Niejednokrotnie pomagało wychwycić niestabilność magiczną, zanim pojawiły się pierwsze objawy choroby, jednak nigdy nie zdarzyło mu się, by zareagowało tylko raz. Spróbował jeszcze raz, tym razem nieco wolniej, prowadząc je wzdłuż szyi i barku Zephyr. Ciężarek pozostał całkowicie nieruchomy.

— Dziwne... — mruknął bardziej do siebie niż do Hybrydy.

Schował wahadło do kieszeni. Nie zamierzał wyciągać pochopnych wniosków. Zakłócenia magiczne zdarzały się nawet w rezerwatach. Wystarczył źle zabezpieczony artefakt albo świeżo odnowione zaklęcie ochronne. Mimo to odruchowo zapisał krótką uwagę na marginesie pergaminu i podkreślił ją cienką kreską. Gdyby podobna sytuacja powtórzyła się podczas kolejnych badań, dopiero wtedy uznałby ją za wartą dalszej analizy.

Ponownie spojrzał na Zephyr. Wciąż stała nieruchomo, lecz tym razem jej uwagę przykuł nie wyraz pyska ani postawa ciała, lecz oddech. Był równy, to nie było normalne. Przez wszystkie lata pracy Charlie nauczył się, że smoki oddychają całym ciałem. Przy każdym głębszym wdechu pracowały barki, mięśnie szyi i nasada skrzydeł. U Zephyr ruch ograniczał się niemal wyłącznie do klatki piersiowej, jakby instynktownie powstrzymywała się przed pełnym oddechem. Przez chwilę nie potrafił zrozumieć, dlaczego ten drobiazg tak bardzo go niepokoił. Dopiero kiedy odruchowo przesunął wzrokiem w stronę tylnej ściany wybiegu, coś połączyło się w jego pamięci.

Zephyr przez cały czas stała dokładnie w tym samym miejscu.

Nie było w tym nic niezwykłego, dopóki nie przypomniał sobie pierwszych dni po jej przybyciu do rezerwatu. Niezależnie od tego, jak bardzo była zmęczona lub ranna, zawsze wybierała najwyższy punkt wybiegu. Smoki instynktownie szukały miejsca, z którego mogły obserwować otoczenie i w razie potrzeby poderwać się do lotu. Tak zachowywały się wszystkie gatunki, z którymi pracował.

Zephyr od wielu minut ignorowała niewielką skalną półkę znajdującą się zaledwie kilka metrów dalej, tak jakby nie chciała się do niej zbliżać. Charlie spojrzał na kamień jeszcze raz.

Nie dostrzegł niczego niezwykłego, a mimo to zanotował w pamięci właśnie ten szczegół, gdyż doświadczenie nauczyło go, że smok potrafi wyczuć zagrożenie na długo przed człowiekiem.

III. III

Schodzili pojedynczo. Każdy z nich pragnął móc później przysiąc przed Bogiem i koroną, że przybył tu sam, wiedziony wyłącznie własną, nieprzymuszoną wolą. Kamienne stopnie, wąskie i śliskie od wilgoci, oddawały echo kroków z opóźnieniem. Dźwięk niosący się w górę przypominał natrętne wyrzuty sumienia.

Na dole panował gęsty półmrok. Stara sala archiwów, dawno ogołocona z najcenniejszych ksiąg, tchnęła zapachem kurzu, starego pergaminu i piwnicznego chłodu. Na środku spoczywał ciężki, dębowy stół, wokół którego płonęło kilka świec. Nierówne płomienie rzucały na ściany rozedrgane cienie przypominające splątane łańcuchy.

Hören już tam był. Nie zajął honorowego miejsca u szczytu blatu. Stał z boku, oparty o krawędź stołu, niczym gospodarz unikający przytłaczania gości swoją obecnością. Jego płaszcz leżał na krześle, a dłonie, puste i otwarte, spoczywały na widoku.

— Panowie... pani — odezwał się spokojnie. — Rzadko dane mi jest widzieć tak znakomite towarzystwo bez królewskiego wezwania.

Caddell parsknął cicho, nie kryjąc irytacji.

— Oszczędź nam szydery, Hörenie. Dobrze wiesz, co nas tu sprowadza. Podważasz autorytet tronu, na którym siedzi kobieta, której wszyscy przysięgaliśmy wierność. To niebezpieczna ścieżka.

Lordowie wymienili między sobą szybkie, niepewne spojrzenia.

— To granica zdrady — szepnęła Roya do Duncana, a jej głos ledwie przebił się przez trzask świec.

— Jeszcze nie — mruknął Duncan w odpowiedzi. — Słuchajmy.

Hören przyznał rację Caddellowi bez oporu.

— Dlatego nie zagrodziłem wam drogi na schodach. Kto nie czuł w sercu gotowości, mógł zawrócić w połowie stopnia.

Duncan zamknął ciężkie drzwi i przekręcił klucz w zamku. Metal zazgrzytał złowrogo, odcinając ich od świata zewnętrznego.

— Nikt jednak nie zawrócił — zauważył Duncan, opierając się o rygiel.

— To świadectwo wymowniejsze niż jakiekolwiek słowa — odparł Hören.

Roya powoli zajęła miejsce przy stole, nie zdejmując skórzanych rękawiczek. Jej spojrzenie było zimne, badawcze.

— Mów, Hörenie. Im zwięźlej, tym lepiej. Każda minuta spędzona w tej piwnicy pachnie buntem, a lojalność to wciąż towar, który cenię najwyżej. Dlaczego mielibyśmy słuchać ciebie, a nie Jej Wysokości?

Hören skinął głową.

— Skoro cenicie czas, powiem wprost: dzisiejsza rada nie była debatą wolnych rodów. Była próbą sił. I nie o bestie tu szło. One stanowiły pretekst. Chodziło o to, kto od dziś rości sobie prawo do wyznaczania granic waszej swobody.

Duncan skrzyżował ramiona na piersi.

— Granice od wieków wyznaczała Korona. To fundament naszego porządku.

— Korona je zatwierdzała — poprawił go łagodnie Hören. — Wy zaś współtworzyliście ten porządek. Dziś, za sprawą jednego podpisu, zostaliście z niego wyjęci.

Caddell uderzył palcami o blat stołu.

— To dekret, Hörenie. Królowa ma prawo do ochrony królestwa przed zagrożeniem.

— Wielkie zmiany zaczynają się od drobnych kroków — odpowiedział Hören cicho. — Lista, rejestr, kontrola. To mechanizmy, które zaciskają się powoli.

Sięgnął do kieszeni, wyjął sygnet i położył go na dębowym drewnie.

— A potem ktoś powie, że to symbol pozbawiony znaczenia.

Roya spojrzała na klejnot z niechęcią.

— Mniemasz, że ten drobiazg nas obroni? Dlaczego mielibyśmy ryzykować Jej gniew dla twoich wizji? Przecież ty masz własną wyspę. Mull to twoja domena. Dlaczego marnujesz czas tutaj, zamiast rządzić u siebie? Co tobie do naszych spraw?

Hören uśmiechnął się niemal smutno.

— Na Mull sprawuje władzę mój syn. Rządzi w moim imieniu, pewną ręką. Ja zaś jestem tutaj z troski, której żaden ojciec nie potrafi uciszyć. Moja córka ma poślubić Lorda Islay.

W sali zapadła ciężka cisza.

— Lord Islay dogorywa — szepnął Caddell do Royi, nachylając się ku niej. — Broń Synów Nomadu nie wybacza. Trucizna w jego krwi jest wyrokiem.

— Wiem — odszepnęła Roya, nie odrywając wzroku od Hörena. — Ale co to zmienia w naszej pozycji wobec tronu?

— Właśnie dlatego tu jestem — głos Hörena stał się twardy. — Mój układ z władcą Islay jest kluczowy dla stabilności naszych ziem. To sojusz honoru. Obawiam się, że Jej Wysokość, w swej żądzy ugruntowania autorytetu, zechce zerwać tę więź. Kiedy on odejdzie, Ona uderzy w próżnię, którą zostawi. Wasz porządek, moje układy, los mojej córki... wszystko to zostanie poświęcone na ołtarzu Jej „słusznej sprawy”.

Duncan zmrużył oczy.

— Królowa wierzy, że działa dla dobra domeny. Do tego posiada więź ze stworzeniem, które nie pozwoli Jej zginąć. To czyni Ją niemal nietykalną.

— Słuszność rzadko chroni przed konsekwencjami błędnych decyzji — odrzekł Hören. — Jej Wysokość może mieć rację w swoich intencjach, lecz właśnie to czyni Ją niebezpieczną. Człowiek święcie przekonany o własnej nieomylności przestaje dostrzegać granice. Nie nazywam Jej tyranem. Mówię jedynie, że kuje narzędzie, które prawdziwy tyran kiedyś z radością wykorzysta.

Caddell milczał długo.

— A my? Jesteśmy wierni tronowi.

— Jesteście pierwszymi, których to dotknie — Hören spojrzał na niego przenikliwie. — Posiadacie coś, czego nie da się wpisać w księgi bez straty. Macie władzę, wpływy i pamięć o tym, jak wolność wyglądała wcześniej.

Przeszedł powoli za ich plecami.

— Rejestr zaczyna się od bestii. Potem obejmie tych, którzy nimi władają. Następnie tych, którzy mają nad nimi pieczę. To proces. Wkrótce padnie pytanie: „Kto jeszcze nie został wpisany?”.

Cisza w sali stała się duszna. Roya zdjęła rękawiczkę i położyła nagą dłoń na stole.

— Malujesz tę wizję w czarnych barwach, Hörenie. To wciąż tylko twoje domysły. Jeśli Ona złamie mój układ z Islay, jeśli zagarnie wyspę pod pretekstem chaosu, wy będziecie następni.

Duncan westchnął ciężko.

— Czego więc od nas oczekujesz? Przysięgi na miecze? Otwartego buntu przeciwko władczyni, którą chroni skrzydlaty cień?

— Niczego tak jawnego. Jeszcze nie teraz.

Sięgnął pod stół i wyciągnął odcinek grubego, żelaznego łańcucha. Ogniwa były surowe, ciężkie. Położył go obok sygnetu.

— Oczekuję świadomości. Tego, że gdy nadejdzie chwila próby, nie będziecie stać osamotnieni. Ten kawałek żelaza nie jest przysięgą. Nie jest wiążącym paktem ani dowodem zdrady. To tylko... pamiątka dzisiejszego wieczoru. Znak, który nic konkretnego nie oznacza, dopóki wy nie zdecydujecie inaczej.

Lordowie znów zaczęli szeptać.

— Jeśli to znajdą, to nasza zguba — mruknął Duncan.

— Przecież powiedział, że to nic nie znaczy — odparł Caddell, choć jego dłoń drżała. — Zwykły złom. Można go wyrzucić do morza w każdej chwili.

Caddell wpatrywał się w żelazo.

— Jak mamy mianować to sprzysiężenie? Każdy spisek potrzebuje nazwy.

— Nazwy rodzą się same — odparł Hören. — Ludzie szybko znajdą słowa. Liga. Łańcuch. „Liga Żelaznego Łańcucha” brzmi dostatecznie surowo, by budzić respekt, a jednocześnie dostatecznie niewinnie, by nie brzmieć jak otwarta rebelia.

— Jeśli Królowa się dowie... — zaczęła niepewnie Roya.

— Wtedy stanie przed wyborem. Uznać was za partnerów w rządach albo za wrogów królestwa. To nie będzie już wasza decyzja.

Duncan pierwszy wyciągnął rękę i dotknął zimnych ogniw.

— Tylko znak — powiedział, jakby przekonywał samego siebie.

— Tylko znak — powtórzył Hören z uspokajającym uśmiechem.

Roya uczyniła to samo, choć wolniej. Caddell zwlekał najdłużej.

— To o niczym nie przesądza — mruknął.

— Oczywiście — przytaknął Hören. — Wszystko wielkie zaczyna się od rzeczy, które o niczym nie przesądzają.

Caddell ostatecznie położył dłoń na żelazie. Hören nie ruszył się z miejsca. Patrzył. W tej chwili stało się jasne, że to nie on wszczął bunt. On jedynie sprawił, że inni uznali go za konieczność, trzymając w dłoniach kawałek żelaza, który miał być „niczym”, a stał się wszystkim.

~~~

Klif był jednym z tych miejsc, gdzie myśli nabierały ostrości, nawet jeśli miały ranić. Annabel stała na samej krawędzi, w punkcie, w którym ląd ostatecznie ustępował potędze oceanu. Wiatr, bezlitosny i surowy, porywał każde słowo, zanim zdołało wybrzmieć. Morze poniżej, ołowiane i wzburzone, uderzało o skały głuchym rytmem, przypominającym bicie serca uwięzionego w kamiennej piersi.

Annabel przymknęła oczy. Czuła, jak chłód przenika przez płaszcz, ale nie drgnęła. Potrzebowała tego mrozu, by uśmierzyć żar trawiący ją od dni – gorączkę, której nie uleczyłoby żadne ziarno. Zacisnęła dłonie w skórzanych rękawiczkach; palce dawno już zdrętwiały, lecz fizyczny ból był przynajmniej czymś rzeczywistym, co mogła kontrolować.

Powietrze za jej plecami zadrżało, zmieniając bieg. Annabel nie musiała otwierać oczu, by wiedzieć, kto nadchodzi.

— Jesteś blisko krawędzi, Pani — odezwał się głos Agathy. Był niski, kojący, podszyty specyficzną nutą troski, na którą mogła sobie pozwolić tylko ona. — Proszę, cofnij się o krok. Skały bywają tu zdradliwe, zwłaszcza przy tak gwałtownym przypływie.

Annabel odczekała chwilę, zanim powoli odwróciła głowę. Agatha stała kilka kroków dalej, z dłońmi splecionymi przed sobą i ukrytymi w szerokich rękawach ciemnej sukni. Jej postawa pozostała nienaganna – pełna pokory, a jednak emanująca wewnętrzną siłą.

— Spóźniłaś się, Agatho — powiedziała Annabel. Jej głos był suchy, pozbawiony emocji, choć zmęczenie w kącikach oczu zdradzało więcej, niż pozwalał protokół.

— Wybacz mi, Wasza Wysokość. — Agatha skłoniła lekko głowę. — Droga przez dolną przełęcz stała się niepewna. Musiałam upewnić się, że nikt nie śledzi moich kroków. W dzisiejszych czasach nawet cienie wydają się mieć uszy.

— I co orzekły twoje oczy? Czy jesteśmy tu same?

— Jesteśmy, Pani. Tylko my i wiatr. — Agatha postąpiła o krok, zachowując dystans wyznaczony hierarchią. — Choć obawiam się, że cisza w stolicy stała się znacznie głośniejsza od tego morza.

Annabel wróciła spojrzeniem ku horyzontowi.

— Mów. Bez ogródek, Agatho. Na to miejsce nie docierają dworskie uprzejmości.

— Ministerstwo… oni nie ustępują, Pani. Oficjalnie przyjęto zażalenie przeciwko Twoim ostatnim dekretom. Dokument nie spoczął na dnie skrzyni, jak miewały w zwyczaju inne pisma. On żyje. Krąży między wydziałami, podsycany szeptami, których nie potrafię już uciszyć.

Annabel poczuła, jak jej ramiona spinają się pod ciężkim materiałem płaszcza.

— Kto za tym stoi? Czyja ręka prowadzi to pióro?

— Oficjalnie – nikt konkretny. Zbiorowa odpowiedzialność to najbezpieczniejszy z pancerzy. Lecz wszyscy wiemy, czyje ziarno wydało ten plon. — Agatha zawahała się, jej głos stał się niemal błagalny. — Ubierają to w piękne słowa, Pani. Mówią o „trosce”. O Twoje bezpieczeństwo, o stabilność granic, o pokój w domenie.

— Troska — powtórzyła Annabel, a słowo to zabrzmiało w jej ustach jak przekleństwo. Parsknęła cichym, gorzkim śmiechem. — Jakże szczodre jest Ministerstwo, darząc mnie uczuciem, o które nigdy nie prosiłam.

— Martwią się przede wszystkim o jedno, Pani — dodała cicho Agatha, spuszczając wzrok. — Pytają półgłosem, czy Wasza Wysokość wciąż sprawuje pełną… kontrolę. Nad wszystkim.

Annabel odwróciła się gwałtownie. Błękit jej oczu zdawał się ciąć chłodne powietrze.

— Sprawuję ją, Agatho. Czy ty w to wątpisz?

— Moja wiara nie ma znaczenia, Pani. To ich niepewność jest tu orężem. Padło jeszcze jedno określenie. Groźniejsze od innych. Chcą przysłać Obserwatora.

Świat na moment zamarł. Annabel poczuła pulsowanie w skroniach.

— Nigdy. — Słowo wypadło z jej ust ostre jak ostrze gilotyny. — Nie wpuszczę tu nikogo obcego. Nie pozwolę, by mierzyli moje kroki i oceniali sny. To moje królestwo, Agatho. Moje sanktuarium.

— Wiem, Pani. — Agatha zrobiła pół kroku bliżej. Wyciągnęła dłoń w powstrzymywanym geście, chcąc dotknąć ramienia królowej, lecz w ostatniej chwili zrezygnowała. — Lecz proszę, posłuchaj głosu rozsądku. On zawsze był Twoim sprzymierzeńcem. Jeśli nie otworzysz drzwi dobrowolnie, oni je wyważą. Powołają się na prawo, które sami napisali. Wejdą siłą, uznając milczenie za dowód winy.

Annabel cofnęła się od krawędzi, potykając o nierówny kamień. Agatha natychmiast znalazła się przy niej, stabilizując ją dłonią. Przez chwilę obie stały w milczeniu, oddychając tym samym, słonym powietrzem.

— To jego gra, prawda? — szepnęła Annabel z rzadką u niej bezradnością. — Hören… on nie spocznie, póki nie zobaczy mnie upadłej. Wygra, cokolwiek uczynię.

— Nie, Pani. Nie wygra, jeśli Ty wykonasz pierwszy ruch. — Agatha ścisnęła lekko ramię królowej, jej głos stał się twardy, choć pełen współczucia. — Zaproś ich. Wyznacz termin. Wybierz Obserwatora, zanim oni wybiorą kata. Jako gospodyni tego spotkania, to Ty stworzysz narrację. Pokażesz im tylko to, co zechcesz.

Annabel wyrwała się z uścisku Agathy i zaczęła krążyć po płaskowyżu. Pod jej butem pękł odłamek skały.

— Chcesz, bym urządziła teatrzyk? Mam tańczyć pod ich dyktando, by udowodnić, że wciąż mam siłę stać na własnych nogach?

— Chcę, byś ocalała, Pani. — Agatha skłoniła się nisko. — Oni nie znają Twojego serca. Widzą tylko mury, które wzniosłaś. Rozważ to, proszę. Dla dobra nas wszystkich.

Annabel zatrzymała się. Nastąpiła długa cisza, ciężka jak całun.

— Rozważę to — powiedziała w końcu, a jej głos ledwie przebił się przez szum wiatru. Agatha skinęła głową z ulgą. — Co jeszcze przyniosłaś z cienia?

Agatha wyprostowała się, a jej oblicze spoważniało jeszcze bardziej.

— Aseriel, Pani. Widziano go. Kilkakrotnie, przy brzegach zachodniej wyspy.

Annabel drgnęła. Zrobiła krok ku Agacie, jej oczy zapłonęły drapieżnym blaskiem.

— Gdzie dokładnie? Dlaczego nie wraca do gniazda? Czy jest ranny?

— Tego nie wiem, Pani. Nie znam jego natury tak jak Ty. — Agatha ostrożnie dobierała słowa. — Widziałam go raz, z bardzo daleka, gdy słońce chowało się za horyzont. Siedział na klifie, nieruchomy niczym posąg. Nie polował, nie ryczał. Po prostu patrzył w stronę wyspy. Wyczekiwał kogoś.

Annabel zacisnęła dłonie.

— On wie… — szepnęła do siebie. — Czuje, że pętla się zaciska.

— Hören również wie, Pani. Plotki o obecności smoka tak blisko stolicy rozprzestrzeniają się jak pożar. On nie zrobi nic, dopóki strach ludu nie dojrzeje. Wtedy ogłosi, że smok jest zagrożeniem, a Ty – jego opiekunką. Wiesz, co to oznacza.

— Ministerstwo wyda wyrok. — Annabel spojrzała na Agathę z desperacją. — A co z klanem McFusty? Czy oni mogą nam pomóc?

Agatha westchnęła.

— Znają te smoki lepiej niż ktokolwiek na świecie. Mogliby pomóc go uspokoić. Lecz cena będzie wysoka, Pani. Oni kochają te stworzenia, ale jeszcze bardziej kochają panować nad ich potęgą. Jeśli ich wezwiemy, mogą spróbować przejąć Aseriela pod swoją wyłączną opiekę.

— Nigdy im go nie oddam — warknęła Annabel. — Nie ufam im.

— I nie musisz, Pani. Lecz jeśli my ich nie zaangażujemy teraz, Ministerstwo wezwie ich jako ekspertów, by orzekli o winie stworzenia. Musisz ich wyprzedzić. Musisz być tą, która prosi o radę, nie tą, którą pouczają.

Annabel zamknęła oczy. Czuła, jak świat kruszy się pod jej palcami.

— Najpierw Ministerstwo — zdecydowała w końcu z determinacją. — Dowiedz się, kogo planują przysłać jako Obserwatora. Znajdź ich słabości. A klan McFusty… niech czekają w pogotowiu. Jeszcze nie teraz.

W tym samym momencie nad ich głowami przetoczył się głuchy pomruk. Cień przesłonił na chwilę bladą tarczę księżyca. Annabel nie drgnęła. Jej ciało napięło się, a oczy rozbłysły niepokojącym, złotawym refleksem.

— To on — szepnęła Agatha, cofając się o krok.

Annabel nie odpowiedziała. Patrzyła w górę, w ślad za znikającym cieniem. Jej oddech stał się głęboki, zsynchronizowany z ruchem skrzydeł bestii wysoko w chmurach. W tej chwili nie była już tylko królową rozmawiającą ze sługą. Była kimś, kogo krew śpiewała pieśń starszą niż mury jej zamku.

~~~

Tej samej nocy Annabel zrozumiała swój błąd. Nie powinna była zostawać sama. Myśl ta nawiedziła ją zbyt późno, gdy echo ryglowanych drzwi komnaty przebrzmiało w pustych korytarzach.

Ściany zdawały się zaciskać, martwy kamień wyczuwał nadchodzący kataklizm i dążył do zduszenia go w zarodku. Annabel stała przy dębowym stole, kurczowo chwytając krawędź blatu. Palce, zakończone zbielałymi z wysiłku kłykciami, wbiły się w drewno z nieludzką siłą.

Ciepło nadeszło nagle – rwany, palący prąd uderzył głęboko pod skórę. Zesztywniała, próbując ignorować ból pulsujący rytmicznie na karku i łopatkach. To nie był skurcz mięśni, lecz rebelia materii. Własna krew zaczęła wrzeć, gęstnieć i parzyć niczym płynny metal.

— Nie teraz… — wychrypiała. Jej głos stał się obcy, niski, nasycony wibracją nienależącą do ludzkich strun głosowych.

Wtedy dotarło do niej coś, co przeraziło ją bardziej niż fizyczne cierpienie. To nie działo się samo z siebie. To była wola. Coś ukrytego pod warstwami etykiety i dostojeństwa rozpaczliwie pragnęło ujścia. Ciało odpowiadało na ten impuls z przerażającą skwapliwością, odnajdując pamięć o formie, której usiłowała się wyprzeć. Każda komórka krzyczała z ulgą, rozpoznając swój prawdziwy kształt.

Zacisnęła powieki, próbując wymusić regresję. Skupienie. Oddech. Przymus powrotu. Wcześniej to wystarczało, lecz tym razem kolejny impuls targnął nią tak mocno, że aż zadrżała. Dąb pod jej dłonią zajęczał głucho. Włókna drewna pękły z suchym trzaskiem, gdy paznokcie, wydłużone i twarde jak obsydian, zagłębiły się w blat.

— Nie… — powtórzyła, lecz słowo brzmiało już jak warknięcie.

Nie była gotowa. Nie w tych murach, gdzie każdy szept mógł zostać usłyszany. Nie w chwili, gdy świat patrzył jej na ręce i próbował wymusić na niej ten sam los, który spotkał jej matkę. Otworzyła oczy i zrozumiała: nie powstrzyma powodzi. Mogła jedynie wybrać miejsce, w którym dokona się jej przemiana.

Aportacja była brutalna. Przestrzeń nie rozsunęła się z gracją; została rozerwana surową klątwą, która gardziła subtelnością magii. Annabel wypadła z nicości prosto na chłodną, skalistą ziemię klifu. Upadek był ciężki, ramię rozcięła ostra krawędź bazaltu, lecz ból rany znikał przy pożarze trawiącym ją od środka.

Klif przywitał ją zbawiennym mrozem. Wiatr uderzył gwałtownie, pachnąc solą i dzikością niedostępną w murach zamku. Zgięła się wpół, wymiotując ludzkim strachem.

— Dobrze… — wyszeptała do szumu fal. Tu maska królowej mogła wreszcie pęknąć.

Kolejny skurcz stał się wyzwoleniem. Tym razem nie stawiała oporu, pozwoliła mu przez siebie przepłynąć. Zmiana nie była już procesem, który prowadziła; stała się żywiołem, który ją wyprzedzał. Usłyszała suchy chrzęst własnych kości wydłużających się pod skórą. Materia ciała napinała się do granic wytrzymałości i ustępowała, rozdzierając szaty, robiąc miejsce czemuś potężniejszemu.

Ból był dotkliwy, lecz najgorsza okazała się ta cząstka duszy, która parła naprzód. Głos w jej wnętrzu, dotąd stłumiony, ryczał z euforią: nareszcie.

Gdy otworzyła oczy, było już za późno na odwrót. Przejście stało się ciągiem nakładających się na siebie stanów: nowy ciężar, gwałtowne rozciągnięcie skrzydeł, narastająca twardość łusek. I nagle… nastała cisza. Absolutna, drapieżna cisza.

Powietrze wchodziło w płuca inaczej – szerokim, potężnym strumieniem, niosąc informacje o zapachach z drugiego brzegu morza. Poruszyła się, lecz ruch był zbyt gwałtowny; pazury przesunęły się po skale z metalicznym zgrzytem, krzesząc iskry.

Spokojnie. Ludzkie słowo wróciło do niej niczym echo z innego świata, słabe i odległe, jak szept zza bardzo grubych drzwi.

Uniosła łeb. Widziała wszystko z przerażającą wyrazistością: każde drgnienie tafli wody, każdy cień rzucany przez chmury, najmniejszą wibrację powietrza. Serce biło szaleńczo, ale nie był to rytm strachu. To był zew – czysta, pierwotna potrzeba bycia ponad wszystkim.

Skrzydła rozwinęły się niemal bez jej udziału. Jedno gładko, drugie z lekkim opóźnieniem przez ranę na ramieniu. Zauważyła tę niedoskonałość i poczuła drapieżną irytację. Fakt, że wciąż potrafiła analizować własne ruchy, stanowił bolesny dowód, że ludzka świadomość wciąż tam tkwi – uwięziona niczym pasożyt w ciele czarnej bestii.

Skok.

Lot był gwałtowny i nieokiełznany. Nie kontrolowała go tak, jak zapamiętała z rzadkich chwil w przeszłości, a jednak ciało wiedziało więcej niż ona sama. Wiatr przestał być przeszkodą; stał się sojusznikiem, którego przecinała z niszczycielską prędkością. Zorientowała się po chwili i skorygowała pułap. Szarpnięcie było nierówne. Syknęła cicho, czując, jak natura szarpie się w dwie strony – ludzki lęk walczył ze smoczą pogardą dla grawitacji.

Zawisła w powietrzu, łapiąc oddech, który wydobywał się z nozdrzy jako gorąca para. I wtedy go poczuła.

Aseriel.

Nie dojrzała go wzrokiem. Najpierw dotarła do niej jego obecność – znajoma, głęboka i niewzruszona niczym fundamenty świata. Jej serce przyspieszyło, lecz tym razem przyniosło to zakazane ukojenie. Obróciła głowę z niemal ludzką ostrożnością i wtedy go zauważyła.

Spoczywał na skalnym występie, nieruchomy niczym posąg wyciosany z bazaltu przez zapomnianych bogów. Patrzył na nią, a w jego ślepiach przypominających dwa ametysty nie było oceny. Było tylko zaproszenie.

Annabel trwała w zawieszeniu, a coś w niej wreszcie się uciszyło. Smocza krew, dotąd wrząca, teraz płynęła miarowo, nasycona bliskością drugiego ze swego rodzaju.

Aseriel poruszył się pierwszy. Powoli, bez cienia agresji, postąpił ku krawędzi urwiska. Jego skrzydła drgnęły w geście rozpoznania, a z gardła wydobył się niski, wibrujący pomruk. Ten dźwięk nie uderzał w uszy – uderzał w duszę. Mówił o spaniu na szczytach chmur i o wolności tak absolutnej, że nie znała pojęcia litości.

Zostań.

To nie było słowo. To był obraz – bezkresne niebo, brak granic, brak Ministerstwa, brak ciężaru korony i ryglowanych drzwi. Aseriel przysunął potężny łeb do jej pyska, tak blisko, że poczuła dymny oddech na nozdrzach. W tej chwili świat ludzi wydał jej się ciasną klatką pełną kłamstw. Tu wszystko stało się proste. Było tylko niebo i prawda krwi.

Zew był potężny: Wybierz siebie! Zapomnij o nich!

Przez ułamek sekundy była gotowa. Jej skrzydła uniosły ją wyżej, szukając kontaktu z jego ciałem. Jednak to właśnie czystość jego rozpoznania stała się jej największym lękiem. Aseriel kochał bestię, a Annabel wciąż kurczowo trzymała się strzępów ludzkości. Gdyby została, Annabel, którą znała, przestałaby istnieć.

Z gardła smoczycy wyrwało się ciche, bolesne syknięcie. Cofnęła się gwałtownie, tnąc skrzydłami chłodne powietrze, by przeciąć niewidzialną nić, która ich łączyła. Aseriel nie ruszył w pogoń. Wiedział, że ziarno zostało zasiane i że teraz każda noc spędzona w zamku będzie dla niej tylko kolejnym dniem w niewoli.

Wbiła się w mrok, wracając do zamku. Aseriel krążył nad nią niczym potężny cień – strażnik jej "pęknięcia" i jedyny świadek prawdy, której ona sama nie miała odwagi wypowiedzieć. Pozostał widoczny na horyzoncie tak długo, jak pozwalało na to światło księżyca, do samego końca trzymając jej duszę w szachu swoim fioletowym spojrzeniem.